Dit boek is een depressiedagboek. Zwart en wit. Licht en donker. Leven en dood zitten heel duidelijk samen verstrengeld in de korte verslagjes die de auteur opstelde in de 707 dagen van haar depressie. De depressie eindigt niet op het einde van het boek, maar ze heeft wel een weg gevonden om opnieuw te ademen en de dingen te doen die ze leuk vindt. De dankbaarheid die ze voelt voor haar depressie is groot maar de strijd die ze leverde minstens evenzeer. In de periode van het donkere zwart voelde elk straaltje licht aan als werkelijke diamant. Nu pas heeft ze het leven in haar hand. Ze ziet nu haar kracht en haar kwetsbaarheid. Haar falen zijn enkel leerprocessen. Ze is niet langer beschaamd om wie ze is. Graag wil ze de lezer aanzetten de moed te vinden om zichzelf te zijn en geen schaamte of schuld te voelen. We zijn allemaal imperfect. We maken allemaal fouten. Psychische kwetsbaarheid is kracht want jezelf tonen zoals je bent, vraagt ongelofelijk veel moed en lef!