Nadat de Koning via toverfee Amora een tijdje op zoek is geweest naar een nieuwe liefde heeft hij in “De Ontmoeting” kennis gemaakt met Hillegonde. Bij die kennismaking sprong duidelijk een vonk over. Die eerste date vraagt om een vervolg.En dat vervolg komt er. De Koning en Hillegonde brengen samen steeds meer tijd door en leren elkaar steeds beter kennen. Het is echter niet allemaal rozengeur en maneschijn. Beide twijfelen. De Koning is onzeker of zij wel echt voor hém gaat. Speelt zijn koningschap geen rol? Maar zij heeft ook zo haar twijfels. Wil zij dit wel? Past ze wel aan het Hof? En hoe moet dat dan met de rest van haar leven? En trouwens, hoe moet dat met de Koningskinderen? Kunnen Luna en Edward wel accepteren dat de Koning drie jaar na het overlijden van zijn vrouw op zoek gaat naar een nieuwe liefde. En dan komt er ineens een gewichtige kwestie voorbij. Een Staatszaak, die de Koning alleen kan oplossen door samen met Edward naar het Land der Picten te reizen. Dat dit gebeurt op een hulpverzoek van “een oude vriendin” maakt Hillegonde nog wat onzekerder. Kan de ontluikende liefde al deze twijfels doorstaan? Net als in “De Ontmoeting” grossiert Admiraal ook in “De Eerste Kus” in verwijzingen. Zo blijkt ook het middeleeuws Lagerland gevoelig voor informatiediefstal: “Bovendien kan een bericht altijd onderschept worden door een hakker. Daar hebben we op de universiteit de laatste tijd wel meer last van. Schurken die onze postduiven aan stukken hakken en onze berichten stelen” (p.94). Ook de doorgeslagen bureaucratie in de zorg lijkt Admiraal een doorn in het oog. Zo beschrijft hij een werkdag van Hillegonde (die werkt als zielenroerder): “Soms werd ze moedeloos van al die bureaucratie. Sinds de Raad der Edelen had verordonneerd dat iedere zielenroerster haar rekening moest indienen volgens de Dwingende Behandel Catechismus kostte het haar veel meer tijd om alles op tijd af te hebben.”(p.95-96). En ook de NS krijgt (nogmaals) een sneer, wanneer Admiraal beschrijft hoe er soms Gele Draken vertraagd vertrekken of aankomen, of zelfs ziek thuis blijven. De Koning ontdekt dat de Drakenmeester zelfs al draken met pensioen heeft gestuurd voor hij de nieuwe had getraind. Door deze referenties is ook “De Eerste Kus” een genot om te lezen. De thematiek blijft natuurlijk serieus, en is Admiraal uit het leven gegrepen. Maar zijn pogingen om het leven te beschouwen als een sprookje pakken ook in dit tweede boek erg goed uit. Het wachten is op deel drie. Waardering: 8,5/10