“Niet zo heel lang geleden leefde in een land niet ver van hier een koning in een groot kasteel. Nou ja, kasteel, het leek eerlijk gezegd meer op een heel groot herenhuis. Maar koning Michaelis vond kasteel gewoon stoer klinken” (p.8). Met deze zin begint het moderne sprookje voor jong en oud van Michél Admiraal. Centraal staat Koning Michaelis, die drie jaar geleden zijn koningin verloor aan een slopende ziekte. Samen met zijn twee kinderen is hij achtergebleven in het kasteel, waar veel minde reuring is dan vroeger. Langzaam beseft de koning dat hij verder moet met zijn leven. Dus besluit hij op aanraden van zijn hofmaarschalk om de toverfee Amora te raadplegen. Misschien kan zij hem helpen het geluk te vinden. Alleen, hoe gaan de kinderen reageren wanneer hun vader een andere vrouw zou leren kennen? “De ontmoeting” is waarschijnlijk één van de liefste boeken die ik in de afgelopen jaren heb gelezen. De toon is duidelijk die van een sprookje dat goed gaat aflopen, maar tegelijkertijd is het boek erg serieus. Admiraal vertelt in dit sprookje namelijk zijn eigen verhaal: “Het heeft mij veel geholpen door anders naar het leven te gaan kijken, hoe moeilijk dat ook was. Door het leven als een sprookje te beschouwen. Daarmee komt alles in een andere dimensie te staan”, schrijft hij in het voorwoord. Tegelijkertijd is het boek een toonbeeld van onschuld. En inderdaad, bij hem komt echt álles in een andere dimensie te staan. Niet alleen de zoektocht naar liefde. Admiraal laat in zijn boek bijna heel modern Nederland voorbij komen en maakt ontelbare verwijzingsgrapjes: “Ook Luna had een bergkristal, ze had de koning erom gesmeekt. Ze stond ermee op en ging ermee naar bed, bang om ook maar één berichtje van andere prinsessen te missen. Met moeite had de koning voor elkaar gekregen dat ze er tijdens het diner niet op keek. Vooral Smoelboeck was populair. Een handige onderdaan had een soort zelfetalage bedacht, waarin je je eigen leven aan anderen kon laten zien. Volgens Smoelboeck was de wereld één groot feest en had iedereen een geweldig interessant leven dat constant met iedereen gedeeld diende te worden. Nou, daar klopt weinig van, vond de koning, toen hij om zich heen keek. Niemand zei iets en gelachen werd er al helemaal niet. Een gesprek aanknopen met een medereiziger had totaal geen zin.” (p.46) Ook wordt al snel duidelijk welke muzieksmaak Michél Admiraal leuk vindt: “Was ik de laatste avond maar met haar gaan dansen op de muziek van Aloys Koper” (p.48). Hier en daar slaat Admiraal een wat filosofisch beschouwender toon aan: “‘Michaelis’, zei Amora op besliste toon, ‘u moet het tijd gunnen, een levenspartner kies je niet zomaar. Ik moet hier toch streng zijn, ook al bent u mijn koning. Ik wil zeker weten dat u er klaar voor bent. Bereid om open te staan voor iemand anders. U moet niet voor een prinses kiezen omdat u een koningin wilt hebben, of een moeder voor uw kinderen. En zeker niet om uw eigen leegte te vullen. ‘ “(p.70) Hoe het sprookje afloopt ga ik natuurlijk niet verklappen. Wel dat er een tweede deel op mijn nachtkastje ligt, dat erom smeekt om gelezen te worden. Daar ga ik snel aan beginnen. Waardering: 8,5/10