Traditioneel geldt Erasmus als prominent humanist. Echter,hier wordt betoogd dat de katholieke Erasmus weliswaar tolerantieen humaniteit betrachtte jegens geletterde geloofsgenoten,maar dat die tolerantie uit angst voor ondermijningvan zijn christelijke wereldbeeld juist in het tegendeel verkeerdezodra het andersdenkenden betrof. Ook zal blijken datErasmus minder wars was van het gebruik van fysiek geweldtegen individuen door de autoriteiten dan doorgaans wordtaangenomen. Juist vanwege zijn zelf verworven positie als hetchristelijke geweten van Europa kan Erasmus als een voorlopervan het 16de-eeuwse Europese antisemitisme worden beschouwd.Tevens blijkt dat gevestigde belangen in hun ijverom een vals-positieve Erasmus-mythe te handhaven respectievelijkte creëren, de evident vijandige houding jegens Jodenvan hun humanistische icoon Erasmus vaak verzwijgen ofproberen te bagatelliseren. Tot slot wordt bepleit om Erasmusniet langer als “prins der humanisten” te omarmen, maar omhem te positioneren als een vrome wegbereider tegen wil endank van de Reformatie.