In 'De goddelijke dans' verkent Richard Rohr de oeroude goddelijke drie-eenheid van de Vader, Zoon en Heilige Geest. De vroege christenen gebruikten hiervoor het woord perichoresis, dat je zou kunnen vertalen als dansen. Aan de hand van Bijbelteksten, theologie en inzichten van filosofen en mystici laat Rohr zien dat alles wat in God gebeurt lijkt op een flow, een dans. Maar God is niet de danser: Hij is de dans zelf, en hij nodigt de mens uit om onderdeel te zijn van deze dans.