Marianne van Oranje-Nassau, een van de meest vooruitstrevende en onafhankelijke vrouwen van 19e-eeuws Europa, is stilletjes verzwegen en vergeten. Een relaas over groots streven en klein geluk.

Marianne van Oranje-Nassau (1810-1883), de beruchte dochter van koning Willem I, is zowel een van de meest vooruitstrevende en onafhankelijke vrouwen van het negentiende-eeuwse Europa als veruit de minst bekende prinses van het Nederlandse koningshuis.

Prinses Marianne trouwt op twintigjarige leeftijd met haar volle neef Albrecht, maar voelt zich met hem diep ongelukkig. Ze vlucht en ontpopt zich als vrijzinnige kunstverzamelaar, componist en reiziger. Als ontdekt wordt dat ze een affaire heeft met haar koetsier barst de bom.

Na vele omzwervingen betrekt ze Villa Celi montana in Rome, die ze omtovert tot een vrijplaats voor Nederlandse kunstenaars en een culturele salon voor de hogere kringen. In die zonovergoten schaduwwereld besluit ze dat ze het belangrijkste in haar leven niet langer verborgen wil houden.

In 'De Italiaanse prinses' reconstrueert Willemijn van Dijk het vergeten leven van deze onbekende Oranje. Tegen de achtergrond van een snel veranderend Europa beschrijft ze prachtig hoe prinses Marianne heldhaftig vocht voor haar eigen revolutionaire idealen.