In "De jongen uit het woud" lijkt Julia's droom uit te komen als Michael, de jongen op wie ze al meer dan twee jaar smoorverliefd is, haar ineens ziet staan. Ze beleven een romantische avond en een fantastische nacht en zwevend op wolkjes gaat Julia weer naar huis. Maar daarna... niets. Michael laat helemaal niets meer van zich horen. Julia is er stuk van en ze voelt zich gebruikt. Gelukkig kan ze haar hart uitstorten bij de oude eik op haar favoriete plekje in het woud achter haar huis en ze heeft ook een leuke nieuwe buurjongen gekregen: Thorsten, met wie het goed klikt. Maar dan vindt Julia op een avond Michael onder haar eik, verongelukt met zijn brommer. Julia belt de ambulance en gelukkig zijn ze nog op tijd. Maar vanaf dat moment lijkt het wel alsof hij een karaktertransplantatie heeft gehad. Hij is ineens vriendelijk, geïnteresseerd in poëzie en beweert dat hij echt verliefd is op Julia. Julia vertrouwt hem voor geen meter meer, want hij heeft haar hart al eerder aan diggelen gesmeten. Of zou Michael echt veranderd zijn? Apart begin In paranormal romance moet de romantiek in het begin van het boek nog beginnen. Het was dan ook bijzonder om meteen midden in een romance te vallen. Als lezer riep dat vragen op. Als dit nu al gebeurt, wat gaat er dan verder gebeuren? Ik zat in ieder geval direct midden in het verhaal en mijn interesse was gewekt. Slow motion Na het vlotte begin, zakte de snelheid behoorlijk terug. Voor de psychologie van Julia's karakter was dat wel nodig. Er wordt veel aandacht besteed aan haar langzame ontdekking van Michaels onverschilligheid en aan wat dit doet met haar gevoel. Haar vrienden zijn erg beschermend rondom haar. En hoewel dit voor de ontwikkeling van haar karakter nodig was, moet ik wel eerlijk bekennen dat ik dit stuk moeilijker doorkwam. Er waren voor mijn gevoel op dat moment niet zoveel onbeantwoorde vragen meer over, waardoor de spanning wat afnam. Aan de andere kant was de impact daardoor wel groter vanaf het moment dat Michael onder de eik werd gevonden en zijn karakter zo totaal veranderde. Als lezer wantrouw je hem dan ook meer. Een eikel onder een eikenboom De karakters zijn goed uitgewerkt. Julia is creatief en sportief en al twee jaar heimelijk verliefd op Michael. Toch heeft ze voldoende zelfrespect om hem op afstand te houden nadat hij haar vervelend behandeld heeft. Ik vond het netjes hoe ze met de driehoeksverhouding omgaat. Dat verhoogde mijn respect voor haar als hoofdpersoon. Ook Michael vond ik een gaaf karakter. Ik weet niet of het bewust is gedaan, maar ik vind het grappig dat Julia een eikel onder de eik vindt ;) Juist het tegenstrijdige vond ik heel mooi uitgewerkt. Het lijkt bijna alsof door het ongeluk zijn karakter binnenstebuiten is gevouwen. Dat was eigenlijk ook het moment dat ik weer in het verhaal werd getrokken. Als lezer vraag je je echt af hoe die karakterverandering heeft plaatsgevonden. Wat was de oorzaak? En kan ze hem echt vertrouwen? Nadat Julia werd aangenomen in de boekhandel, werd de spanning overigens alleen nog maar opgeschroefd. Vanaf dat moment kon ik het boek ook niet meer wegleggen. Ik moest gewoon weten hoe het afliep! Mooi verhaal met een mooie achtergrond "De jongen uit het woud" speelt zich niet af in Nederland, maar heeft Salzburg als setting. Door de manier waarop de lezer met de bus langs allerlei plaatsen wordt geleid, krijg je echt het gevoel dat de auteur ook weet waar ze het over heeft. Zelf ben ik inmiddels erg nieuwsgierig geworden naar de grote boekhandel en het uitgestrekte woud. Het heeft Salzburg voor mij extra op de kaart gezet en maakt me nieuwsgierig om meer van deze plaats te zien. (De meeste stedentrips die ik de afgelopen jaren heb gemaakt waren naar aanleiding van boeken). Gaaf vind ik ook dat we tijdens het lezen nog een uitstapje maken naar Londen. Dat gaf mij nog een extra "lezen is de goedkoopste manier om te reizen" gevoel. Al met al moest ik even in "De jongen uit het woud" komen, maar toen ik er eenmaal inzat, voelde het alsof ik was vastgegroeid aan het boek, zo nieuwsgierig was ik hoe het af zou lopen. Het is een sprookjesachtig liefdesverhaal dat niet voorspelbaar vrolijk is, maar dat via tedere en tragische weg naar het originele einde leidt. Ik denk (en hoop) dat we nog veel van Jen Minkman gaan horen, want talent heeft deze schrijfster van Nederlandse bodem zeker. Ik geef "De jongen uit het Woud" vier sterren.