Een jongen van 16 loopt, met de urn vol as van zijn overleden vader, weg van huis nadat zijn moeder ten huwelijk is gevraagd door een advocaat die ze in een praatgroep over rouwverwerking heeft leren kennen. Deze Vic vindt aansluiting bij een groepje jongeren dat in een verlaten kas woont en elkaar helpt problemen op te lossen. Ze noemen zich De Kids of Appetite omdat ze ‘hongerig zijn naar een beter leven of dat soort onzin’ en veel in fastfoodrestaurants rondhangen. Het clubje staat onder aanvoering van de zwaar getatoeëerde 27-jarige Baz die bezig is een boek te schrijven. Hij zet de jongeren in als ‘hoofdstukken’, want van zijn moeder heeft hij geleerd dat iedereen deel is van hetzelfde verhaal. ‘We zijn dan misschien niet in staat om de setting of de plot te kiezen, we kunnen wel kiezen wat voor personage we willen zijn.’ De groepsleden helpen Vic om de wensenlijst van zijn vader te vervullen, die op een briefje in zijn urn nogal cryptisch heeft aangegeven waar hij verstrooid wil worden. Het helpt Vic om zijn vader los te laten en uiteindelijk letterlijk en figuurlijk zijn moeder terug te vinden. Uitgeverij Blossom Books (sinds kort zelfstandig) was op zoek naar de nieuwe Ik geef je de zon van Jandy Nelson en kwam uit bij de Amerikaan David Arnold, die internationaal furore maakte met Mosquitoland dat binnenkort in een Nederlandse vertaling verschijnt. Blossom brengt eerst zijn meest recente boek De Kids of Appetite op de markt. De koppeling aan het fenomenale boek van Nelson, wat de uitgever in een voorwoord doet, brengt automatisch de vergelijking met zich mee. Eerlijk is eerlijk: De Kids of Appetite verliest dat op vrijwel alle fronten. Jandy Nelson slaagde er beter in dan Arnold om alle lijntjes aan elkaar vast te knopen en daarmee intense gevoelens over te brengen. De grote hoeveelheid personages en ontwikkelingen maakt De Kids of Appetite tot een enerverende leeservaring maar leidt ook af van de kern. Het boek wemelt van de motieven, subthema’s, zijsporen en invallen die het idee geven dat de schrijver geen keuze durfde te maken. Het meisje waar Vic verliefd op wordt heet Madeline en heeft als leitmotiv een ‘madifest’ met basisregels, waar ze vaak uit citeert, net als uit haar favoriete boek The Outsiders. Vic noemt de dingen die hem inspireren ‘superrenpaarden’, een woord dat wel erg veel terugkomt, en hij leidt aan het Moebius-syndroom. Dat is een aandoening waardoor hij verlamde gezichtsspieren heeft en niet kan lachen of met zijn ogen knipperen. De lezer moet heel wat verstouwen en dat in soms fraaie maar net zo vaak belachelijke bloemrijke metaforen. Een zin als: ‘Coco was veel te jong om op de eerste rij te zitten bij de horrorshow die haar leven was geworden’ heeft dan nog een functie maar lachwekkend wordt het bij bijvoorbeeld: ‘De houtschuur was een soort vervallen schuurtje als een van mijn moeders ijzerwarencatalogi die de baard in de keel had gekregen.’ Naast het boek dat geschreven moet worden is dit boek dan weer deels opgebouwd uit politieverhoren, omdat De Kids of Appetite uiteindelijk een thrillerachtig plot heeft. Die structuur zit goed in elkaar, er wordt met vertraging terug gewerkt naar de ontknoping van het drama waardoor de jongeren op het bureau zitten. Daar wordt het spannend en valt er toch nog veel op zijn plek en het komt pas echt binnen als de focus weer op Vic ligt en hij zijn overleden vader definitief los kan laten. Als lezer was je dan al bijna vergeten dat het daar eigenlijk om ging. De Kids of Appetite is niet verpletterend maar wel een aanstekelijke en enerverende, maar ook overvolle en daardoor behoorlijk vermoeiende jeugdroman.

Terwijl David Arnolds debuut, Mosquitoland, nog in Nederland moet verschijnen, is zijn tweede roman, De Kids of Appetite, al uitgebracht door Blossom Books. In deze roman beschrijft Arnold onder andere het verhaal van Victor, de jongen met het Moebius-syndroom die verdwijnt op de avond dat zijn moeders nieuwe vriend zijn moeder ten huwelijk vraagt. ‘Maak uw dwaze, nietige zelf gereed.’ Arnold start zijn roman vanuit verhoorkamer #3. Bruno Victor Benucci III, in de volksmond Vic, wordt verhoord door brigadier S. Mendes. Acht dagen eerder dan het verhoor loopt Vic, met de urn van zijn vader, weg uit het huis van zijn moeder en nieuwe vriend Frank. In die acht dagen wordt er een moord gepleegd. Vic wordt gezien als een van de verdachten. Vanaf het moment dat de lezer weet dat er een moord gepleegd is, breekt Arnold met de chronologie van het verhaal. Hij keert terug in de tijd en begint het werkelijke verhaal dat acht dagen eerder begon. Vic verlaat het huis van zijn moeder en komt op straat terecht. Daar ontmoet hij Mad, Baz, Coco en Zuz; vier jongeren die hem aan onderdak helpen: ‘We zijn praktisch familie. Niemand wil ons en daarom willen we elkaar.’ Voor Baz is hij het nieuwe ‘Hoofdstuk’. Vic, die nog geen enkel idee heeft wat hem te wachten staat en wat het betekent een Hoofdstuk te zijn, trekt mee naar de boomgaard waar de jongeren verblijven. Hij opent de urn van zijn vader en ontdekt een afscheidsbrief. In die brief beschrijft zijn vader zijn laatste wens: hij noemt vijf plekken waar delen van zijn as uitgestrooid mogen worden. Vic is vastbesloten zijn vaders wens in vervulling te laten gaan. Tegelijkertijd leert hij de geheimen van de andere Kids of Appetite kennen en wordt hij één met de andere verloren jongeren. In eerste instantie lijkt De Kids of Appetite een samenraapsel van cliché-elementen. Vic heeft, zoals blijkbaar hoort, een hekel aan zijn stiefvader en hij kan zijn stiefbroertjes niet uitstaan, Mad leest De Outsiders, natuurlijk, om te kunnen vluchten uit de werkelijkheid en Zuz en Baz zijn twee alleenstaande asielzoekers met een traumatisch verleden waar niemand eigenaar van zou willen zijn. Origineel lijkt de aandoening van Vic, maar Arnold maakt hier in het begin slechts weinig woorden aan vuil. Met meer dan starende mensen en af en toe wat ongemakkelijke vragen komt het verhaal niet. De Kids of Appetite lijkt in alles de dans van het overbekende niet te ontspringen. Al snel verandert dit volledig. Arnold springt handig om met de chronologiebreuken en geeft de lezer tijdens de verhoren insidersinformatie over personages die de hoofdpersonen zelf niet konden geven. Op die manier creëert hij een bijzondere vorm van suspense: als lezer hoop je dat de moord opgelost wordt. Je hoopt echter niet dat de dader gepakt wordt. Je sympathie ligt namelijk volledig bij de twee verdachten Mad en Vic. Versterkend daarbij is het door Arnold gehanteerde perspectief. Tijdens de terugblikken in het verhaal wisselt Arnold steeds van oogpunt. Het ene deel is gereserveerd voor Vic, het andere voor Mad, waarbij keer op keer veel ruimte vrijgemaakt is voor het innerlijk van de twee personages. Op die manier behandelt Arnold belangrijke levenskwesties. Mensen praten altijd over samen oud worden alsof dat het geweldigste is, het meest romantische is wat er bestaat. Maar hoe vaak gebeurt dat nou? Mensen ontwikkelen zich op verschillende manieren. Negen van de tien keer raken ze door die ontwikkeling alleen maar verbitterd. Hij schept stuk voor stuk levensverhalen die aangrijpend, emotionerend en hard zijn. Dit doet hij zonder de toevoeging van een overdosis drama. Zijn beschrijvingen zijn rauw en de verhalen zijn klein; als lezer voel je je haast te veel. Het is iets tussen Mad, Vic en in mindere mate CoCo, Zuz en Baz: ‘Zij had geen paadjes. Maar ze had wel blauwe plekken. Heel donkere. Zonder bestemming.’ Jij hoort daar niet bij. Ook de vele gesprekken tussen Mad en Vic maken indruk: het ene vanwege de hardheid, het andere vanwege het verdriet: Slikken is moeilijk. Ik kan niet glimlachen. Ik kan mijn ogen niet opzij bewegen. Ik huil maar heel af en toe. Ik kan niet knipperen, waardoor ik heel droge ogen heb, vandaar de oogdruppels. (…) Soms maakt de waarheid alles beter. Andere keren is de waarheid een dikke mist die mooie leugens bedekt. Vic en Mad, maar ook de andere Kids of Appetite zijn échte mensen en verdienen een plekje in je hart. Ze verdienen begrip. Langzaam maar zeker laat Arnold de ware thematiek van het verhaal naar voren komen en laat hij doordringen wat eenzaamheid en de hunkering naar veiligheid eigenlijk is. Tegelijkertijd toont hij de het belang van herinneringen; de Landen van Iets en van Niets: ‘Vic staarde niet in de wensput. Hij staarde in het gelukkige begin en was zich ondertussen bewust van het ongelukkige einde.’ De Kids of Appetite lijkt in eerste instantie opgebouwd te zijn als een ogenschijnlijk simpele detective. Dat woord doet de roman van Arnold tekort. Het blijkt een Young Adultroman van formaat.

Knap opgebouwd, gecompliceerd en rijk verhaal over een groep jongeren die elkaar helpt met en vanwege hun verschillende tragische achtergronden. De omschrijving van de hoofdpersonen aan het begin helpt om de talloze thema's en verhaallijnen met wisselend perspectief te ontrafelen, zodat de lezer langzamerhand de vele metaforen en verwijzingen naar muziek, literatuur, beeldende kunst en zelfs Bijbelteksten gaat doorzien. Veel Amerikaans jargon in een realistische tragikomedie met de 16-jarige hoofdpersoon Vic zonder gezichtsuitdrukking, die van huis is weggelopen en met de sympathieke vriendengroep de laatste wensen van zijn overleden vader gaat vervullen, verliefd wordt en bij de politie betrokken raakt door een bloederige moord. Goed ontwikkelde, ervaren lezers zullen snel in de ban raken van de invoelbare, spannende situatie. Diepgaand filosofisch gehalte met veel wijsheden van een woordkunstenaar. Prettige bladspiegel met speelse belettering. De omslag met bloemen die verwijzen naar het 'Bloemenduet' van de opera 'Lakme' is aantrekkelijk door de grote letters van de niet vertaalde bendenaam als titel. Vanaf ca. 15 jaar.