Rome, augustus, 2010. In een oud appartementengebouwzonder lift loopt Ilaria na een zware dag de trap opnaar haar woning op de zesde verdieping. Ze is moe, zewil alleen zijn en het verkeer en de drukkende hitte vergeten,maar boven aan de trap wacht haar een verrassing:een jongen met zwarte huid en lange benen die haar eenpaspoort toont. 'Ik ben Shimeta Ietmgeta Attiloprofeti,'zegt hij, 'en jij bent mijn tante.' Eerst denkt Ilaria dat dejongeman een grap maakt. Ze kent maar één Attilo Profeti:haar vader. Shimeta zegt dat hij de kleinzoon is vanAttilo, die in Ethiopië tijdens de fascistische bezetting samenleefdemet een inheemse vrouw.Zou dat waar zijn? Ilaria begint te twijfelen: hoeveelgeheimen heeft haar vader nog meer? Was hij erbij, toenMussolini's troepen in 1935 Abessinië binnenvielen?Ze is verbijsterd over wat er boven tafel komt, en somsweet ze niet meer wat goed is en wat fout. Kan een kindafstand nemen van het verleden van een vader? De antwoordendie ze zoekt, zijn juist in dat verleden verstopt.In het verleden van een land dat geen verantwoordingover zijn koloniale geschiedenis wil afleggen. En dat nuzonder het te willen het middelpunt is geworden van hetEuropa van de grote migraties. Als Ilaria daarover nadenkt,weet ze helemaal niet meer wat ze met die jongenaan moet.In De lange weg naar Rome toont Francesca Melandrizich een auteur die beschikt over een zeldzame krachten sensibiliteit. Zo wordt achter het prachtig verteldeverhaal van Shimeta Ietmgeta Attiloprofeti en zijn verbaasdetante ook het verhaal zichtbaar van een Europamet al zijn tegenstrijdigheden, die voortkomen uit eendonker koloniaal verleden.