En toen was het zover. Plots kwamen hun kanonnen in positie, ze hadden het bereik berekend en vuurden erop los. Het geluid was oorverdovend, de flitsen verblindend en ook wij bleven in hun richting schieten. Ik merkte dat mijn eerste schok veranderde in een soort opwinding. Ik schreeuwde terug naar de bommen, probeerde zo hard te schreeuwen als de bommen zelf dat deden. Toen werd het stil. De wereld stortte in. Opeens werd ik ingepakt in vuur, lawaai en rook. Het eerste wat tot mijn bewustzijn doordrong was het pijnlijk bonzen in mijn oren. "Ik moet geraakt zijn," dacht ik, "en waarschijnlijk ben ik dood." Langzaam begon ik mijzelf te betasten en naar mezelf te kijken. Het eerste wat ik zag was een klein gaatje door het textiel van mijn uitrusting, net boven mijn hart. Ik verkende de opening met mijn vinger en stelde vast dat het bij mijn grijze legerhemd ophield.