Loes Dijk vertelt in dit boek het bijzondere verhaal van haar familie. Haar grootvader Bote Lieuwe Dijk, werkzaam bij de spoorwegen in Leeuwarden, werd gefusilleerd door de Duitsers. Zijn beide zoons, Alle en Gerrit, net als hun vader ondergedoken in Hilaard, kwamen begin 1945 in concentratiekamp Schwarzer Weg bij Wilhelmshaven terecht.
Haar vader en oom overleefden de ontberingen in het kamp, maar de gevolgen van de opgedane oorlogstrauma's waren in het gezin waar Loes opgroeide altijd merkbaar.
De schrijfster vertelt wat de oorlog deed met haar familie. Waarom haar vader was zoals zij hem meemaakte. Een vader die zijn kinderen op afstand hield, niet toeliet tot wie hij werkelijk was. Een vader die altijd de regie in handen had en niet duldde dat iemand die van hem overnam.
Maar het is ook het verhaal van ene begripvolle dochter, begrip voor een vader die zo moeilijk zijn liefde kon geven aan hen die hem zo ontzettend lief waren. Liefde die diep verborgen was achter een schild waarmee hij zichzelf afschermde.
Loes Dijk is geboren en getogen in Friesland. Sinds 2004 woont en werkt ze op Terschelling.