InleidingMartijn Heil en Marjan Wijers, Human Rights Research & Consultancy Visie nieuwe Wet Regulering ProstitutieCorinne Dettmeijer, Nationaal Rapporteur Mensenhandel Morele standpunten Mariette Hamers, Soa Aids Nederland – AidsfondsRespecteer sekswerkersNadia van der Linde,The Red Umbrella Fund - Mama CashRechten voor sekswerkersJoep Rottier, promovendus Willem Pompe Instituut voorStrafrechtswetenschappen en Criminologie Universiteit UtrechtProstitutie in UtrechtHet Zandpad 1994Het Zandpad 2016OpgehevenThuiswerkerMassage en meer Prostitutie in RotterdamTippelzone G.J. de Jonghweg Keetje Tippel - G.J. de JonghwegHuiskamerprojectTippelzone G.J. de JonghwegStraatprostitutie OpvanghuisThe BulldogHuize Marleen‘Done by Women, Run by Women’GoldenSunPrive‘Met de liefste dames uit Rotterdam’Prostitutie in AmsterdamProtest ProudDe WallenRaamprostitutieLyle MuntzNieuwe generatie sekswerkerColofon / bronnenFotograaf Martijn Heil heeft in drie steden, die er elk een heel eigen prostitutie- beleid op na houden, vanaf 1993 tot eind 2017 (met tussenpozen) een groot aantal sekswerkers op hun werkplekken, vaak tussen de bedrijven door in beeld gebracht. Zonder de branche te romantiseren heeft hij hun werkomstandigheden (toen en nu) gedocumenteerd. Dit project is (mede) mogelijk gemaakt door het AFK (Amsterdams Fonds voor de Kunst) en de Stichting Stedelijke Fotografie Utrecht (SFU).Het Nederlandse prostitutiebeleid is volop in beweging. In 2000 is de wet aangepast om prostitutie te reguleren en misstanden te bestrijden. Sindsdien wordt bestaand beleid vaak gewijzigd. Tippelzones werden opgeheven, raamprostitutie teruggedrongen of volledig uitgebannen, het aantal clubs nam fors af. De positie van sekswerkers is er niet altijd beter op geworden. Nieuwe maatregelen hebben (te) vaak neveneffecten die illegaliteit, uitbuiting en het werken onder onveilige omstandigheden in de hand werken. Steeds meer sekswerkers verzetten zich dan ook tegen de ‘mensenhandel paniek’. Onder het motto ‘sekswerk is werk’ eisen ze het recht op om als normale beroepsgroep erkend en behandeld te worden. Fotograaf Martijn Heil bezocht vanaf 1993 tot eind 2017 (met tussenpozen) een groot aantal prostitutielocaties in Utrecht, Amsterdam en Rotterdam: steden die er elk een heel eigen prostitutiebeleid op na houden. Hij sprak met hulpverleners, bordeelhouders en sekswerkers die hij op hun werkplekken, vaak tussen de bedrijven door met open vizier in beeld heeft gebracht. Zonder de branche te romantiseren schetst hij een beeld van de doorgaans besloten wereld van sekswerkers en heeft hij gevolgen die het Nederlandse prostitutiebeleid heeft voor hun werkomstandigheden gedocumenteerd. Uitgangspunt is dat meerderjarigen die vrijwillig voor de prostitutie kiezen geen redding maar rechten nodig hebben en hun werk onder veilige omstandigheden moeten kunnen doen. Martijn Heil (1957) studeerde fotografie en vormgeving aan de academie voor beeldende kunsten Artibus in Utrecht (1985) en is actief als documentair fotograaf en als architectuurfotograaf. Zijn werk is o.a. gepubliceerd in Volkskrant Magazine, Het Parool, Nieuwe Revu, nrc.next en geëxposeerd op o.a. fotofestival Naarden en fotofestival Noorderlicht (Groningen) en opgenomen in een aantal fotoboeken waaronder Utrecht voor later, Act of Faith, Nationale Architectuurguide en 100 Contemporary Brick Buildings (uitgeverij Taschen). Voor de serie over Het Zandpad (over prostitutie in Utrecht) is hij in 1994 genomineerd voor De Zilveren Camera.Het Nederlandse prostitutiebeleid is volop in beweging. In 2000 is de wet aangepast om prostitutie te reguleren en de positie van sekswerkers te verbeteren. Sindsdien wordt bestaand beleid vaak gewijzigd. Tippelzones werden opgeheven, raamprostitutie teruggedrongen of volledig uitgebannen, het aantal clubs nam fors af. De verbetering van de positie van sekswerkers bleef achter. Fotograaf Martijn Heil heeft in drie steden, die er elk een heel eigen prostitutie- beleid op na houden, vanaf 1993 tot eind 2017 (met tussenpozen) een groot aantal sekswerkers op hun werkplekken, vaak tussen de bedrijven door in beeld gebracht. Zonder de branche te romantiseren heeft hij hun werkomstandigheden (toen en nu) gedocumenteerd. Uitgangspunt is dat meerderjarigen die vrijwillig voor de prostitutie kiezen geen redding maar rechten nodig hebben en hun werk onder veilige omstandigheden moeten kunnen doen.Dit project is (mede) mogelijk gemaakt door het AFK (Amsterdams Fonds voor de Kunst) en de Stichting Stedelijke Fotografie Utrecht (SFU).