Draken staan bekend als mooie, wijze wezens? Niet in De tranen van Tataneh van Evi F. Verhasselt. Mooi zijn de lucht-, zand-, water- en vuurdraken van de planeet Aedon wel, maar ze zijn ook vreeswekkend, moordzuchtig en allesbehalve wijs. Nadat ze duizend jaar hebben geslapen, worden deze vernietigende monsters ineens overal gezien. De duistere prins Abromar heeft ze gewekt en nu breekt de hel los op Aedon... Hongerige draken De kleine Tataneh is de veelbelovende dochter van een Wereldmaker. Ze mag haar vader daarom al heel jong helpen bij het maken van een nieuwe planeet, die ze Aedon noemt en die wordt bevolkt door haar zelfgemaakte wezens. Irannon, haar jaloerse broertje, vindt het echter niks dat zij alle aandacht krijgt. En als wraak besmet hij Aedon met de drakeneieren die hij net heeft geknutseld. De draken beginnen meteen met het opvreten van Tataneh's wezens, totdat moeder de monsters in slaap weet te sussen. De crisis lijkt voorbij en de rust op Aedon keert terug, maar eens zullen de draken weer opstaan... Dat is het geval wanneer prins Abromar besluit dat hij niet alleen over Heronia wil heersen, maar keizer van heel Aedon wil worden. Met de hulp van magister Gatorro wekt hij de draken, die zich vervolgens over de hele wereld verspreiden en hun onheil aanrichten. Complete volkeren worden met uitsterven bedreigd, tenzij iemand Abromar en Gatorro kan stoppen. Het lot van Aedon komt in de handen van een groepje onwaarschijnlijke helden te liggen. Allereerst is daar drakenjaagster 'Celie de Scherpe', die weliswaar tachtig jaar oud is, maar er door haar elfenbloed nog heel patent uitziet. Tijdens een jacht ontmoet ze Illis. Deze oude vrouw is haar magie kwijt, maar wordt vergezeld door de betoverde, pratende eekhoorn Aggie, die zelf eigenlijk een menselijke dief was voordat hij in een eekhoorn veranderde. Daarnaast is er Néryan, een uitgestoten waternimf met benen in plaats van een vissenstaart. Ze wordt begeleid door haar trouwe vriend Hammok, een trol. En dan zijn er ook nog Thanator, die kroonprins van Heronia is en de broer van Abromar; Sarafina, de beeldschone, weggelopen prinses die als bruid aan Abromar is beloofd; Ituko, een monnik van de Tempel der Zuchten; Mérilanna, een knettergekke zieneres; en Isryon, een gekwelde, blinde elf die als huurmoordenaar voor Abromar werkt. Epische fantasy met humor De tranen van Tataneh vertelt een verhaal met spanning, actie en intrige, maar kent ook wat emotionelere momenten. De personages hebben een niet altijd even rooskleurig verleden, wat voor tragische momenten zorgt, maar natuurlijk hangt er ook liefde in de lucht. Het belangrijkste element is echter humor: hoe dramatisch of spannend een scène ook is, er valt bijna altijd wel iets te lachen voor de lezer. Het verhaal heeft alle kenmerken van epische fantasy, maar combineert dit met een vrolijke, grappige manier van vertellen die wat aan Terry Pratchett doet denken. Dat komt terug in de hoofdstuktitels vol verwijzingen ('De grote scheuring', 'Het geheim van de eekhoorn', 'In de ban van de ring'), maar ook in de gevatte dialogen en de komische omschrijvingen van een situatie. Het redden van de wereld hoeft nu ook weer niet zó serieus te zijn. Het verhaal wordt in heldere, korte hoofdstukjes verteld, met elk een bepaald personage in de hoofdrol. Een minpuntje is alleen dat er zo veel personages zijn. In het begin van het boek raak je gemakkelijk de draad kwijt van wie ook alweer wat aan het doen is, zeker als je geen tijd hebt om meerdere hoofdstukjes achter elkaar te lezen. Vijf tot zes verhaallijnen wisselen elkaar in rap tempo af, maar later komen gelukkig steeds meer personages samen. Het boek eindigt dan ook met een epische eindstrijd. De beeldende en droogkomische schrijfstijl past goed bij het verhaal en leest lekker weg. Het taalgebruik is af en toe een tikje Vlaams en er staat hier en daar nog een klein foutje, maar dat mag de pret niet drukken. Wel zijn de al te kleurrijke werkwoorden in de dialogen soms een beetje storend: de personages zijn volop bezig met mompelen, dreigen, wijzen, snauwen, grommen, zuchten, wuiven, verduidelijken, gillen, enzovoorts. Op veel plekken zouden zulke woorden beter vervangen kunnen worden door een iets neutralere variant, zodat ze niet onnodig de aandacht op zich vestigen en afleiden van het verhaal. Conclusie De tranen van Tataneh is een geslaagde combinatie van epische fantasy en humor, die een beetje aan de stijl van Terry Pratchett doet denken. Het verhaal leest lekker weg, is goed doordacht en werkt naar een passend einde toe. De enige minpuntjes zijn de zeker aan het begin van het boek wat grote hoeveelheid verhaallijnen, die het soms lastig te volgen maken, en de wel erg kleurrijke werkwoorden in dialogen. Desondanks lekker leesvoer en een aanrader voor iedereen die humor in fantasyboeken waardeert. Ook geschikt voor wat jongere lezers!