Intelligent en tragikomisch verhaal boordevol obsessieve liefde, wanhoop en waanzin, opgevoerd tot een verrassend onverwachte climax. Paul Kastelein is hoogleraar Planologie met vervroegd emeritaat, 61 jaar en woonachtig in Amsterdam. Fotografie is zijn hobby, naast het verzamelen van zeldzame foto's maakt hij iedere dag een foto van hetzelfde (straat)beeld vanuit zijn raam. De rite, de dagelijkse herhalingen van dingen die het leven zin geeft. Als planoloog heeft hij een aversie tegen onevenwichtigheid. Paul heeft een nogal stevig verankerd negatief zelfbeeld en is er niet in geslaagd een succesvolle relatie aan te gaan. Zijn contacten met vrouwen ontsporen nog voordat ze goed en wel zijn begonnen. Hij mist de fijngevoeligheid zich als potentiële partner te presenteren, zijn pogingen werken averechts. Na de zoveelste mislukte poging legt hij zich erbij neer. Zijn bestaan is als een jas die hij nooit mooi heeft gevonden, maar die hij na al die jaren comfortabel is gaan vinden. Hij wordt met een ruk uit zijn lethargische stemming getrokken als hij de nieuwe benedenbuurvrouw ziet. Deze Hella maakt zoveel indruk op hem, dat hij besluit haar op alle mogelijke manieren naar zich toe te trekken, ook al is ze zich daar niet van bewust. Hij voert bijzondere gesprekken met haar over spiritualiteit en flow, waarin beide begrippen door hen vanuit een andere invalshoek bezien worden, maar veel overeenkomsten hebben. Aangemoedigd door haar interesse in bijgeloof gaat hij ervan uit dat er enige kans is om Hella verliefd op hem te laten worden en bedenkt een ludiek plan, doorspekt van voortekens voor haar. Waartoe zal dit leiden en komt Paul's grootste wens, Hella veroveren, uit? Zal het zijn lot of noodlot worden? De Tussenkomst schetst een tragikomisch beeld van een alleenstaande man die na zijn universitaire loopbaan in een impasse is geraakt. De weggevallen structuur zou hij dolgraag willen ondervangen door een relatie met de mooie Hella. De diepgewortelde hunkering naar liefde vanuit verstilde eenzaamheid leidt tot een wanhoopsdaad met ongekende gevolgen. Hoe ver kun je gaan om iemand van je te laten houden? De verregaande vreemde capriolen die Paul uithaalt om Hella van hem te laten houden, wekken - ondanks het absurde - sympathie bij mij. Zou er bij mij in de straat ook zo'n eenzame persoon wonen? Ik zal eens extra goed opletten! Joris van Os heeft zich in De Tussenkomst royaal bediend van erudiet taalgebruik. Voor de doorgewinterde lezer geen probleem, voor de minder ervaren lezer wellicht een klein obstakel, waarbij woordenboek of internet hulp kan bieden. Ik moest even in het verhaal komen, maar daarna pakte het enorm. Dus beste lezers, zeker doorlezen als je hetzelfde meemaakt als ik. Naar mijn smaak zeer verrassend en de moeite waard! De tussenkomst is een vernuftige roman waarin Joris van Os op originele wijze en met een verfijnde zweem humor de flinterdunne scheidslijn tussen liefde en obsessie, alsmede wanhoop en waanzin neerzet.

Paul Kastelein, emeritus hoogleraar planologie aan de Universiteit van Amsterdam. Afgegleden naar de schijn ophouden, het decorum hooghouden. Paul voelt zich door de maatschappij afgeschreven en zit vast geroest in gewoontes die zich jarenlang hebben ingesleten. Alleen tijdens zijn wekelijkse bezoek aan prostituee Diana voelt Paul zich nog even mens, hoewel hij zelf heel goed in de gaten heeft dat het eigenlijk maar surrogaat is. Oud-collega Mart is de enige die af en toe nog bij Paul langskomt. Ook voor hem probeert Paul de schijn op te houden, maar Mart prikt er doorheen en schakelt het maatschappelijk werk in. Paul is woedend. Hij, eenzaam? Hij wil zijn leven blijven leven zoals hij het altijd gedaan heeft en zit niet te wachten op bemoeienis van buiten. Maar dan komt er een nieuwe onderbuurvrouw in zijn leven. En dat verandert alles. Wat een prachtige cover heeft dit boek, gemaakt door Sjouke Dijkstra. Mysterieus, triest, het beeld straalt voor mij verlatenheid en desillusie uit. Het is een van de zeldzame covers die mij raken, vastgrijpen en niet snel meer loslaten. Ik kan er op de een of andere manier naar blijven kijken. De cover trekt mij als het ware het verhaal in om meer te weten te komen over die figuur. Want alleen al bij het zien van het beeld, boeit en intrigeert die schimmige figuur mij. De tussenkomst is het eerste boek dat ik lees van Joris van Os. Eerder verscheen van zijn hand De angstjager. Meteen vanaf het begin viel mij de schrijfstijl van Van Os op. Uitgebreide, bloemrijke taal, afgewisseld met korte, bondige zinnen. Zijn woordkeuze is lang niet altijd gemakkelijk te noemen, maar ik heb ervan genoten. Zijn analyses deden mij denken aan de scherpe pen van Herman Koch. Paul Kastelein, de man die nog steeds knel zit in de uterus. Het verhaal is eigenlijk ontzettend triest, maar ook doorspekt met humor. Deed de stijl mij denken aan Koch, het verhaal heeft raakvlakken met Het Rosie-project. Ik zat regelmatig met een glimlach op mijn gezicht te lezen over de escapades van Paul. Die man raakte mij, ik voelde me bij hem betrokken. Hij appelleerde aan een soort moedergevoel, ik wilde hem in bescherming nemen. Maar tegelijkertijd wilde ik hem af en toe een schop onder zijn kont geven. Als lezer heb je de hoop dat het beter met hem zal gaan als Hella zijn gestructureerde leventje op zijn kop zet. Je gunt die man zo ontzettend een portie geluk. Maar Paul raakt het contact met de buitenwereld meer en meer kwijt. Je ziet hem afstevenen op een debacle en je wilt hem er tegen beschermen. Door de beeldende vertelwijze van de schrijver, zie je de gebeurtenissen als een film aan je voorbij trekken. Je voelt Pauls onbeholpenheid, maar ook de onderhuidse spanning bij zijn omgang met Hella. Paul geeft een staaltje intelligent stalken weg waar ik van genoten heb! De stijl en het taalgebruik van Van Os zijn niet gemakkelijk. Hij gebruikt moeilijke woorden en complexe zinnen. Maar zo prachtig! Ik kan me voorstellen dat een niet ervaren lezer af en toe moeite heeft met de gehanteerde schrijfstijl. De tussenkomst is geen weg-lezer, maar wie zich erin wil verdiepen, zal niet bedrogen uitkomen. De thematiek is eigentijds en actueel. Veel ouderen voelen zich eenzaam. De maatschappij heeft hen niet meer nodig, familie en bekenden hebben het druk en kunnen zich weinig om hen bekommeren. Het is naar mijn mening een te weinig onderkend probleem van onze tijd. Wat eenzaamheid met een mens kan doen, wordt in De tussenkomst prachtig omschreven. De tussenkomst is een roman, maar zou de titel psychologische roman kunnen dragen. Toch zit er ook wel degelijk een portie spanning in. In het tweede deel van het boek, als Paul steeds verder verstrikt raakt in zijn zelfgesponnen web, bleef ik regelmatig doorlezen om maar te weten te komen hoe hij zich weer uit een netelige situatie zou redden. Maar de spanning gaat dieper. Doordat je je als lezer betrokken voelt bij Paul, zit er tijdens het lezen een constante spanning in je lijf of het wel goed gaat komen met hem. Conclusie: een boeiend verhaal over de verregaande gevolgen van eenzaamheid, waarin humor, psychologie en spanning samenkomen rond een hedendaags thema. 5 sterren

De eenzaamheid van Paul en zijn wanhopige zoektocht naar liefde worden duidelijk en uitgebreid beschreven. Een heel scala aan emoties komt voorbij, van verdriet, woede en wanhoop tot trots en onverzettelijkheid. De manier waarop Paul tussen deze emoties heen en weer wordt geslingerd, wordt heel invoelbaar gemaakt. De buurvrouw wordt voor Paul zo'n enorme obsessie dat hij steeds verder gaat om haar liefde te winnen. Dit zorgt voor spanning in het verhaal, want als lezer vraag je je af tot hoever hij zal gaan. Op een gegeven moment raakt hij ook verstrikt in een web van leugens en vraag je je af of hij daar ooit nog uit kan komen. Doordat de gedachten en emoties van de hoofdpersoon zo uitgebreid worden beschreven, wordt het de lezer gemakkelijk gemaakt zich te identificeren met de hoofdpersoon. Paul doet soms dingen die op zijn zachtst gezegd dubieus zijn, maar mijn sympathie voor hem ging nergens verloren. Het einde kwam voor mij als een verrassing. Het is niet voor de hand liggend en stemt zeker tot enig nadenken. Uiteindelijk denk ik dat het wel een goed einde is, waarbij de hoofdpersoon goed tot zijn recht komt. Dit is een mooie roman die laat zien waartoe eenzaamheid mensen kan drijven en hoe grenzen worden verlegd als het verdriet en wanhoop groeien. Kortom, zeer de moeite waard.