Karen Oosterink heeft een bijzondere stijl. Het is opvallend, maar ik vind het fijn lezen. Het is net alsof Calle tegen je praat en met je op de bank zit. Ze vertelt aan de lezer haar verhaal. Hierdoor krijg je een kijkje in het hoofd van Calle. Het is een heftig en emotioneel verhaal. Ik ben geraakt door de manier waarop Karen Oosterink dit onderwerp beschrijft.De Tweede Hemel is aangrijpend!

Karin Oosterink werkt al haar hele loopbaan met jongeren. Ze geeft les op een middelbare school, geeft trainingen over communiceren met tieners en maakt al jarenlang theaterstukken. De vraag die als rode draad door haar werk loopt is ” durf jij je eigen weg te gaan of volg je de ander “. Een mooie vraag die zeker ook in dit boek naar voren komt. Jezelf durven zijn, je eigen identiteit zoeken ( en vinden) en daar vooruit durven komen. Wat een mooi boek ! De auteur weet zich goed te verplaatsen in de leefwereld van de brugklasser, weet wat er speelt bij de jeugd en hoe ze die kan bereiken met haar verhaal. Samenvatting achterflap : Calle en Olivia zijn twee meisjes die elkaar leren kennen in de brugklas. Hoewel in eerste instantie het lijkt dat het lot hen naar elkaar trok ontstaat er een bijzondere vriendschap. Als Calle haar vriendin beter leert kennen blijkt Olivia nogal wat geheimen te hebben. Ze steel, ze liegt en doet vreemde dingen. Het gaat steeds slechter met Olivia. Calle probeert het te begrijpen en vooral waarom Olivia doet wat ze doet. Tot het moment dat er iets vreselijks gebeurd en het voor sommige dingen te laat blijkt te zijn. Het verhaal beslaat een jaar. Een jaar waar Calle naar de brugklas gaat en Olivia ontmoet. Het beschrijft het ontstaan van hun vriendschap en wat ze mee hebben gemaakt. Het is door Calle opgeschreven voor Olivia. Zo lees je het ook als een direct verhaal aan Oliva. Heel open, heel vrij, heel rauw. Als lezer voel je je af en toe een insluiper in het leven van deze twee meiden. Je leest immers wat voor Olivia is/was bestemd. Je zit zo wel eerste rang wat betreft het tot je nemen van de emoties van Calle. En dat zijn er nog wel wat. Het is ook niet niets wat Calle in dit jaar meemaakt en waar ze tegen aan loopt. Het boek heeft mij geraakt. Door de eenvoud in de vertelling leest het in snel tempo maar er zit zoveel in. De problemen waarmee Olivia worstelt en waar Calle maar mee moet zien te dealen kwamen echt bij mij binnen. Hoewel je denkt te weten dat het maar op een manier af kan lopen is de bevestiging confronterend en ik heb zelfs een traan gelaten. Als veel-lezer overkomt mij dat niet veel dus als ik het moest beoordelen met sterren zouden het er vijf zijn, met een gouden randje ! Sterren uit de Tweede Hemel… ( een titel die later in het verhaal zijn uitleg krijgt en hoe mooi gevonden is dat )

Calle heeft het moeilijk met vrienden maken. Ze is niet zo sociaal en blijft op de speelplaats liever alleen staan dan zich te moeten mengen in een groepje meisjes van de klas. Maar alles verandert als ze Olivia, kortweg Liv, ontmoet. Er ontstaat onmiddellijk een hechte vriendschap tussen de twee meisjes, maar toch blijft Calle met heel wat vragen zitten, ook over Liv. Als Liv haar een aantal geheimen vertelt, zoals dat ze steelt, liegt en vreemde dingen doet, maakt Calle zich een beetje zorgen. Zeker als het steeds slechter lijkt te gaan met Olivia. Op een dag gaat het finaal mis en wordt Calles leven volledig op zijn kop gezet. De cover en de titel geven zeer weinig weg over dit boek en ergens vind ik dat een gemiste kans, ook omdat er enkele zeer zware thema’s aan bod komen die misschien een trigger warning nodig hebben. Na het lezen van het boek begrijpt de lezer wel waarom deze titel werd gekozen, maar het is jammer dat hij in het begin niet een beetje meer uitnodigt tot lezen. Wat wel vanaf de start duidelijk is, is dat Oosterink een goede voeling heeft met de doelgroep. Ze zit Calle goed neer, als een meisje van een jaar of twaalf, dertien waarin de lezer zich meteen zal herkennen. Ik vind de meisjes wel net wat te jong om echt te spreken over een YA (het is meer een jeugdboek), maar de thema’s laten wel zien dat het misschien net te zwaar om niet in YA te vallen. Calle is een goed hoofdpersonage om de lezer mee op pad te nemen, al had ze nog sterker kunnen zijn als de auteur iets minder de nadruk had gelegd op de link tussen de lezer en haar als verteller. Ze zit zo vaak in haar hoofd, ze vertelt heel veel, en daardoor gaat het verteltempo soms verloren. Soms is laten zien sterker dan vertellen, en dat miste ik in dit verhaal het meest: die actie. Oosterink draait er haar hand niet voor om om serieuze thema’s aan te raken in haar boek en dat doet ze op zo’n manier dat het binnenkomt bij de lezer. Alleen al daarom vind ik dit boek perfect inzetbaar op scholen, al vind ik het wel belangrijk het boek te kaderen, zeker na het einde. Dat einde voelt iets te open, iets te snel en biedt de jongere lezer net te weinig positief perspectief om niet met een zwaar gevoel achter te blijven. Daarom is het belangrijk met jongeren die het boek lezen in gesprek te gaan en te vragen hoe zij dit verhaal ervaren hebben. De tweede hemel is een boek dat zeker geschikt voor YA, hoewel de personages net wat te jong zijn. Oosterink haalt enkele sterke thema’s aan zoals zelfdoding, automutilatie en vriendschap. Hoewel het verhaal nog wat meer beweging had mogen hebben in plaats van het statische vertellen van Calle tegen de lezer, is het een boek dat binnenkomt en dat je niet onmiddellijk loslaat na het lezen. Een beetje meer kadering op het einde was welkom geweest, zeker voor jongeren die het boek lezen. Maar al bij al is dit zeker een boek om op te merken.