Deze predicatie handelt over de bekende woorden van Paulus uit Hebreeën 4:16. We hebben deze preek met meer dan gewone belangstelling gelezen, en we mogen zeggen dat deze predikant een getrouwe wachter op Sions muur is geweest. Hij geeft geen droge verklaring maar een zuivere Schriftuurlijk bevindelijke preek. Nauwkeurig en grondig wordt de tekst in zijn verband verklaard, waarna een evenwichtige toepassing wordt gegeven voor onbekeerden en Gods volk. Dat is wel andere taal dan van degenen die het zo uitleggen alsof Paulus in deze tekst ieder mens het recht geeft om met vrijmoedigheid tot de troon der genade te gaan. In zijn voorafspraak handelt ds. Hillenius over Esther die hoewel zij niet tot de koning mocht komen, toch van hem de gouden scepter kreeg aangereikt. Laatst lazen we in de krant dat men niet zo gelukkig is met de uitdrukking 'een waarheid achter de waarheid', maar luister wat deze door God geroepen knecht zegt: 'Men mag dit in zeker opzicht aanmerken als een schilderij van een boetvaardige zondaar in zijn toenadering tot God, wanneer hij zich bevindt in het uiterste gevaar om voor eeuwig om te komen etc.' We houden ons dan liever bij de godvruchtige oudvaders die de waarheid bespraken achter de waarheid, dan bij degenen die in de schors blijven hangen. Het is een kostelijke preek, waarin duidelijk wordt aangewezen hoe een verloren doch verkoren zondaar tot Gods genadetroon gaat, nadat hij eerst een troon der gerechtigheid heeft ingeleefd. Wat een onderwijs krijgt Gods volk als hij spreekt over de kenmerken van genade! Ook degenen die genade missen, worden op een bewogen wijze aangesproken. Op de vraag of een onbekeerde wel kan naderen tot Gods genadetroon, zegt hij: 'Ik bepaal niet wat gij kunt of niet kunt doen, maar ik zeg u wat gij moet doen en welke de weg is langs welke men om genade moet bidden. O, mocht gij zien en levendig bevinden dat gij zodanig niet kunt naderen!' We zijn geneigd om meer te citeren, maar dan zou de boekbespreking te lang worden