Dit deel 2 van de beoogde trilogie Die verdomde Meisjesliefde gaat, integenstelling tot de numerieke volgorde, vooraf aan deel 1 Eenzaamheid.Meer precies: in dit deel wordt verhaald hoe, waar en wanneer Tonyzijn pedofiele geaardheid ontdekt en hoe hij zich vervolgens constantheen en weer geslingerd voelt tussen afschuw, verlangen en zijn verantwoordelijkheidnemen.In deel 1 beroept Tony zich erop dat hij nooit dader is geworden. Dat klopt,maar in dit deel 2 vertoont hij wel degelijk ‘grensoverschrijdend gedrag’: inde jaren 70, vorige eeuw, werd er door de samenleving, in het kielzog vande Seksuele Revolutie, milder over pedofiele gevoelens geoordeeld dananno 2023. Juist in die jaren start Tony zijn loopbaan als onderwijzer enbespeurt hij in zichzelf, tot zijn ontsteltenis, erotische verlangens richtingsommige meisjes in zijn klas. Ook zijn dan kinderseksboekjes vrijelijkverkrijgbaar in seksshops. Tony koopt er wel eens een. En dat is niet zijnenige misstap.Echter: hoeveel van dergelijke misstappen zijn er nodig om uit te komenbij misbruik? Met andere woorden: wanneer is men echt een ‘dáder’? Eenduidelijk antwoord is lastig te geven en daarom wordt iedereen alleenal met zulke gevoelens voor de zekerheid maar meteen in de hoek vandaders gezet. Tony ervaart dit als onrecht, vooral als hij ook nog eens temaken krijgt met ontslag, niet omdat hij iets misdaan heeft, maar omdatsommigen bang zijn dat hij dat gáát doen.Maar het hoofdthema van dit deel is Tony’s worsteling met de omstandigheid,dat hij vader wordt van twee dochters. Want hoe combineer jeverantwoord vaderschap met meisjesliefde? Ga je dan je eigen dochtersbegeren en lastig vallen? Maar, veel heftiger: wat ervaren dochters van 13resp. 14 jaar als hun vader, ook nog ten tijde van de echtscheiding, hun zijn‘foute’ voorkeur opbiecht?