Als kind heb ik al veel meegemaakt. Mijn jeugd is anders verlopen als bij een normaal gezin. Vanuit onze cultuurbegrippen en ons geloof worden meisjes nu eenmaal anders behandeld. Te beschermend in principe.
Mijn motivatie om dit boek te schrijven is ontstaan door de slechte publicaties en mediabeelden die een stereotype beeld blijven geven over met name Marokkanen. Op de een of andere manier voelde ik me geroepen als Nederlandse burger met een Marokkaanse achtergrond om het een en ander in het juiste daglicht te stellen. Ik kan goed kritiek verdragen maar men moet wel met een re argument komen. Men kan alleen maar van elkaar leren door eerst begrip te kunnen opbrengen voor elkaar. Mijn doel is om respect voor elkaar te krijgen.
Ook heb ik het misbruik van het geloof en cultuur binnen de moslimwereld proberen weer te geven. Door deze twee items los te behandelen ondanks dat ze onafscheidelijk met elkaar verbonden zijn probeer ik de lezers bewust te maken van het verschil en te laten zien dat het niet vanzelfsprekend is om dingen zo maar aan te nemen omdat het onbekend gebied is.
Door dit schrijven wil ik de kloof verkleinen en duidelijk maken aan de lezers dat er onbewust een positieve kentering tussen de twee culturen is ontstaan, waardoor men niet in de gaten heeft dat het integratieproces voor een deel voltooid is. En dat het voor een deel toegepast moet worden per laag onder de allochtone bevolking. Want niet iedereen wil integreren. En degenen die zich als een vis in het water voelen bij integratie worden de dupe van het integra-tiesysteem, dat geen verschil ziet of kent en een beleidsstructuur handhaaft door iedereen over dezelfde kam te scheren.
Vanuit dagelijkse bezigheden en onderwerpen die men zowel als allochtoon of autochtoon zeer herkenbaar zullen voorkomen, kan men veel antwoorden op vragen verwachten.