De sprongen die Peters heeft gemaakt sinds zijn thrillerdebuut zijn ronduit indrukwekkend. Het plot is sterker opgebouwd, spannender en meeslepender. De personages hebben meer diepgang, het verhaal is strakker gestructureerd en de schrijfstijl is merkbaar scherper en trefzekerder. De potentie en het vertrouwen die in onze vorige recensie al werden uitgesproken, worden in Drenkman dubbel en dwars ingelost. Peters combineert actuele thema’s zoals farmaceutische ethiek, neurowetenschap en hallucinaties met persoonlijke trauma’s, menselijke kwetsbaarheid en psychologische diepgang. Dat levert een thriller op die niet alleen spannend is, maar ook inhoudelijk prikkelt. Terwijl Rik in zijn verleden duikt op zoek naar antwoorden over zijn vermiste broer Joes maakt Peters uitstapjes van het landelijke Babberich naar Luik en zelfs Congo, waarmee hij het verhaal interessant en veelzijdig houdt. Peters beschrijft deze locaties zo beeldend dat het voelt alsof je er zelf rondloopt. Peters weet de missie van Sandra en Rik én Riks persoonlijke zoektocht naar zijn broer knap in balans te houden. De twee verhaallijnen versterken elkaar juist, in plaats van elkaar in de weg te zitten, wat zorgt voor een gelaagd en meeslepend geheel.