Rinco zit in de knoop met zichzelf. Hij komt erachter dat hij jarenlang zijn emoties, en daarmee ook zichzelf, verstopt heeft. Hij blijkt helemaal niet zo stabiel en sterk te zijn als zijn omgeving inclusief hijzelf altijd hebben gedacht. Deze emoties schrijft hij van zich af. In een gedicht, een brief of een monoloog met zichzelf. Hierdoor leert hij zijn emoties kennen en laat hij deze voor het eerst in bijna veertig jaar toe. Rinco vertelt hoe moeilijk het is om de muur die zijn emoties verbergen omver te trekken. Een zware weg maar altijd verlicht door de glinsteringen van zijn geluk.