Verhalen worden niet gelezen. Iedereen zegt het en het is niet waar. De verhalen die Vrij Nederland elke week publiceerde werden door een vaste schare lezers meegenomen in de trein, doorgegeven, opgespaard voor vakantie en langere weekenden en in mapjes bewaard. Lekker even een verhaal, of twee. Ook hielp de inleiding erbij. Daarom nu een serie-die-geen-serie-is. Met een lang verhaal, of een paar korte, allemaal met een inleiding. Zo willen we nieuwe schrijvers in Nederland introduceren. Chris Adrian bijt het spits af. Een engel, beter dan ik is een selectie van vier verhalen uit een omvangrijkere Amerikaanse bundel. Alle vier de verhalen zijn onbehaaglijk maar ontroerend, een beetje spooky maar toch ook geestig. Ze brengen het menselijke verdriet op de meest ongebruikelijke in kaart. In een verhaal wil een jongen niet meer praten uit solidariteit met zijn overleden broertje, maar wat als dat zijn eigen leven in gevaar brengt? In het titelverhaal ziet een jongetje in de tuin een meisje in een boom zitten. Het is zijn waakengel die hem zijn leven in goede banen wil leiden, maar ja, dan moet hij dat wel willen. Chris Adrian is een meester in het oproepen van een intimiteit die onder je huid kruipt. Hij weet je bij wat hij vertelt te betrekken en dat levert schitterende verhalen op.