De overheid wil in toenemende mate faciliteren dat burgers participeren, terwijl deoverheid 'slechts' faciliteert. Burgerparticipatie betekent dat burgers zelf iets ondernemenin hun leefomgeving, vrijwillig en zonder betaling, en daarmee een belangrijkebijdrage leveren aan onze samenleving. Hoewel deze ontwikkeling door de overheidmet open armen wordt ontvangen, blijkt toch dat burgerinitiatieven veel belemmeringen(stellen te) ervaren bij de opzet en/of uitvoer van hun initiatief. Er wordt vanuit deoverheid dan ook druk gezocht naar een passende omgang met deze initiatieven, diehun de ruimte biedt.Dit onderzoek kijkt naar mogelijkheden voor een zogenoemde 'derde weg' - een alternatievejuridische omgangsvorm - voor burgerinitiatieven, om belemmeringen gelieerdaan veiligheidsvraagstukken op te heffen. Ter introductie wordt eerst dieper ingegaanop het concept burgerinitiatief, haar context en praktijk: wat zijn burgerinitiatieven, hoestaat dit concept in verhouding tot vrijwilligerswerk, binnen welke maatschappelijke enbestuurlijke ontwikkelingen moeten burgerinitiatieven begrepen worden, hoeveel zijnhet er en welke burgers nemen deel?In deel een worden achtereenvolgens eerst de gepercipieerde en dan de objectievejuridische belemmeringen voor burgerinitiatieven in beeld gebracht. Aansprakelijkheiden het moeten voldoen aan professionele normen blijken daarbij reële problemen dieburgerinitiatieven belemmeren.Deel twee gaat in op mogelijke oplossingsrichtingen. Een verkenning van de aanpak inenkele andere landen moet daartoe inspiratie bieden. Vervolgens worden daarop verschillendejuridische oplossingsrichtingen geboden en beoordeeld, van een aparte(beperkte) aansprakelijkheidsvorm in het Burgerlijk Wetboek, tot een rijksverzekeringvan burgers of een kaderwet. Tot slot wordt kort verkend of de mogelijke uitwerkingenvan een derde weg ook passen binnen omgangsvormen met andere vormen vanmaatschappelijke initiatieven.