1 Voorwoord 2 Eindbestemming Schattenberg 3 Barak 46 kamer 1 en 2 4 Snoep en Sambal 5 Tjelana ski 6 Taal en Bahasa 7 De rijdende snackbar van Meneer Sikkema 8 Van Snoep naar Snack 9 Chico10 Bij de dokter11 Feestweek Bovensmilde12 Oom MInggus13 Oom Etja14 Oom Minggus'laatste bestemming15 Het laatste ouderpaar16 Pulang Naar Huis17 Dankwoord18 NotenKorte verhalen van haar leven in kamp Schattenberg ( voormalig doorvoerkamp Westerbork ) en Bovensmilde. De verhalen zijn mild, hoopvol en soms komisch.Bennie's vader liep met gebogen hoofd verdwaasd terug naar huis met zijn fiets in de hand. Hij had zich laten gaan en wist eigenlijk niet precies wat hem geraakt had, waardoor hij zich zo had gedragen. Het leek alsof er een donkere waas voor zijn ogen was gekomen. Hij snapte zijn eigen actie niet direct. Hij had zich op dat moment laten leiden door zijn diepste emoties. Spijt had hij wel, maar het leed was als geschied.Op weg naar huis hoorde je hem nog zeggen: 'Djangan kira Belanda bisa sembarang dengan katorang orang Ambon...' Laat de Hollanders niet denken dat ze met ons, Ambonezen, kunnen sollen. Het was waarschijnlijk oud leed, dat nooit verwerkt was. Verdriet diep weggestopt, dat getriggerd werd door de tranen van zijn jongste zoon.Vanuit scherpe, liefdevolle observaties schrijft Linda Sekewael over collectieve herinneringen en wat Molukkers in Nederland heeft gemaakt tot wie zij zijn. Dit doet zij vanuit een diepe verbondenheid met haar ouders en met het leven hier en nu. Vaak laten de verhalen je glimlachen. Soms voel je verdriet en boosheid over wat de eerste generatie Molukkers is aangedaan. In het aangrijpende verhaal `Feestweek Bovensmilde` komt alles wat deze verhalen zo goed maakt samen.