In vijf romans heeft Leo Pleysier een ragfijn netwerk van familieverhalen gespannen. Wit is altijd schoon is de lange monoloog van een moeder op haar sterfbed. In De kast voeren een broer en een zuster een lang telefoongesprek over de huisraad die na het overlijden van hun moeder verdeeld moest worden. In De Gele Rivier is bevrozen maken we kennis met een tante die non is geworden en die voor de missie in China werkt. Zwart van het volk is het verhaal van een zoon, die in Afrika werkzaam is. En in Volgend jaar in Berchem horen we een kakofonie aan stemmen, die de overleden vader gedenken.
Voor het eerst zijn deze vijf magnifieke miniaturen samengevoegd in één band. Speciaal voor deze editie schreef Pleysier een nawoord, waarin hij vertelt over de ontstaansgeschiedenis en de onderlinge samenhang van deze verhalen, die tezamen het portret van een Vlaamse familie vormen.

‘Ik vind dat zelf eigenlijk ook veel schoner hoor, wit, gewoon wit, dat staat veel schoner bij mijn kleed, ja. Ge weet toch niet wat die begrafenisondernemers tegenwoordig verzinnen met dat purper en dat paars en die synthetische vodden die ze over uw lijf gooien.’