Een vermoorde Antwerpse baron, een hardhandige scheikundeleraar,de stem van God en de gestalten van schrijvers als GustGils, Ivo Michiels en Leo Geerts.
In de straten van Brussel weerklinkt het rumoer van een massabetogingdie gericht is tegen de installatie van Amerikaanse kernwapens,aan de keukentafel wordt een potloodtekening van eenuil gemaakt en het televisiejournaal wijdt een item aan deplechtigheid waar het standbeeld van ex-premier Wilfried Martensonthuld wordt.
En dan is er ook nog de spectaculaire choreografie die bij valavondwordt opgevoerd door een zwerm kauwen.
Tijd en het verstrijken van de tijd, als een ongrijpbare maar onontkoombarenotie. In mooie composities komen kleine verhalenover onder meer familie en afkomst, sterfelijkheid en de doodtot stand die in een groter verband passen. Vaak associatief,soms ogenschijnlijk zonder enige aanleiding, maar altijd treffenden haast betoverend van eenvoud. Hier klinkt verhalenverteller Leo Pleysier in al zijn diepte en veelkantigheid.