Met open blik heeft de Amsterdamse Hanneke Eggels jarenlang door Limburg gezworven, op zoek naar uitingen van de Limburgse cultuur. Wat haar roerde, in vertwijfeling bracht of anderszins opviel, vatte ze in vijfentwintig puntgave gedichten, die nu verschijnen in de bundel Fee van Limburg. Frivool springt Eggels hierin van de Stenenbrug in Roermond, naar de oude wisselstations bij de dorpen Swalmen en Reuver. Van Villa Rustica in Maasbracht naar de kerkklokken van Beesel. Hoe lichtvoetig ze ook tussen haar onderwerpen danst, nergens wordt haar toon licht. Haar gedichten, die geregeld ook in buitenlandse vertalingen verschijnen, zijn rijk aan filosofische en mythologische verwijzingen, zoals het gedicht met de titel Silentium, waarin de hengstenbron aan wordt gehaald, die door een hoefslag van het godenpaard Pegasus ontstond. Een gedicht dat staat als een huis. Fee van Limburg is door alle verwijzingen en de poëtische taal geen bundel om vluchtig te lezen. Trefzeker geeft Eggels de lezer precies wat ze wil, niets meer en niets minder. Met rake enjambementen en welluidende alliteraties toont ze bovendien aan over de technische kanten van het dichterschap te beschikken. Dit alles samen zorgt voor een evenwichtige , mooie uitgave. Een bundel die als gids kan dienen voor bezoekers van de provincie, maar zeker ook voor Limburgers zelf.