Gedichten die aandoen als surrealistisch gestamel, vaak ook doen denken aan ragfijn kantwerk. Zij voelen in ieder geval bijna altijd aan als een frisse luchtstroom die je hoofd binnenkomt en je na lezing nog geruime tijd ontroert. De vergankelijkheid van het leven wordt in Fonkelstenen en Juwelen als het ware tastbaar gemaakt door de draad van tijd, waarbij de uiteinden van heden en verleden met elkaar worden vergeleken. Dat de dichter dit besef, dat gepaard gaat met vervreemding, zo indringend teweeg kan brengen, terwijl hij telkens concrete gebeurtenissen schept, is op z’n zachtst gezegd geraffineerd te noemen.