'Social control is the central fact and the central problem of society' schreef de Amerikaanse socioloog Robert Park al in het begin van de twintigste eeuw. Politie kan worden begrepen als een vorm van formele sociale controle die in combinatie met andere vormen van formele en informele controle agents een bijdrage levert om tot sociale ordening in de samenleving te komen. De effectiviteit en legitimiteit van de formele sociale controle is daarbij in grote mate afhankelijk van de steun en mobilisatie van informele sociale controleprocessen zoals uitgeoefend door de burger. Dit boek maakt een balans op van het Belgische politionele- en integrale veiligheidsbeleid van de afgelopen twee à drie decennia vanuit perspectief van sociale controle en de daarbij gewijzigde verhouding tussen formele en informele sociale controleprocessen. Daarbij staat de vraag centraal of de zgn. 'gemeenschapsgerichte politiezorg' en andere integrale veiligheidsinitiatieven die ook een verbetering van contact en afstemming met het publiek nastreefden al dan niet leidden tot herwaardering, ondersteuning en versterking van de informele sociale controle. Naast een beleidsmatige en organisatorische evaluatie gaat deze publicatie dieper in op de theoretische grondslagen van de door het beleid gehanteerde concepten en veronderstellingen. De impact van maatschappelijke veranderingen op het denken over politie en veiligheid als gevolg van de opkomst van de 'laatmoderne-' en risicosamenleving staat daarbij centraal. Het Belgische politie- en veiligheidsbeleid wordt daarbij ook vergeleken met Nederlandse en internationale ontwikkelingen.Dit boek is bestemd voor Belgische en Nederlandse criminologen en politiewetenschappers, studenten, beleidsmakers en politiechefs en voor iedereen die geïnteresseerd is in een meer overkoepelende analyse van een politie- en veiligheidsbeleid dat zijn innoverende kracht en legitimiteit haalde uit oriëntatie op en samenwerking met het grote publiek.