Waanzin is een volksdiagnose, en een idee dat gebruikt wordtals metafoor voor uitzinnigheid. Waanzin overschrijdt grenzen,is ontregelend en veelvormig en is vooral irrationeel en moeilijkinvoelbaar. De onredelijkheid zit vanbinnen. Vroeger was die veelzichtbaarder en oordeelde de gemeenschap erover, nu doet depsychiater dat.
De taal van de psychiatrie is vanaf de achttiende eeuw ontstaanen de laatste honderd jaar nauwelijks veranderd. Dokters hebbenzich de waanzin toegeëigend en er hun eigen ideeën op losgelaten,gekleurd door de tijd waarin ze leefden. Veel waanzin heet tegenwoordigschizofrenie, maar dat is een recent idee dat alweer aanvervanging toe is. Waanzin laat zich niet wegdenken uit de samenleving,maar de naamgeving ervan is in de loop van de tijd nogalveranderd – en de inhoud nog veel meer.

Hoe zagen artsen in het verleden hun waanzinnige patiënten? Watviel ze op en hoe begrepen ze hun gedrag? Wat zijn in de medischeblik op de waanzin de variabelen en wat de constanten? Dat is hetthema van dit boek, dat de geschiedenis van een idee beschrijft aande hand van de gevarieerde portretten die artsen door de eeuwenheen van hun patiënten hebben geschetst.