Wat opvalt aan de gedichten is dat ze vrijwel allemaal aan een vrouwelijk brein zijn ontsproten en de melancholie die erin ligt. Het openingsgedicht van Ylonka Jaspers, bijvoorbeeld, hakt er meteen in. Daaruit blijkt ook dat kinderloosheid niet altijd met fertiliteitsproblemen te maken heeft. Soms is het een pijnlijke keuze of zijn het de omstandigheden waarin iemand verkeert, die een kinderwens inperken. Kortom, ook als je niets hebt met het onderwerp, blijf je na het lezen van de gedichten betrokken. In deze tijd van virtuele vriendschappen via facebook en hypercommunicatie door getwitter is een tastbaar delen van verlangen bijna een curiositeit. Dit boekje bewijst dat het nog kan. l hier uw nieuwe recensietekst in.