De Brabantse hertog en de plaatselijke heren gaven vanaf circa 1300 gemeenschappelijke gronden uit aan lokale gemeenschappen in Peelland. De inwoners van de gemeenschappen kregen niet alleen het recht om deze gemeint te gebruiken, ze mochten die ook beheren, gebruiksregels opstellen en overtreders bestraffen. De aktes van uitgifte en de latere beheersreglementen bevatten vaak de oudste gegevens over het leven in de plattelandsgemeenschappen. Lia van Zalinge-Spooren gebruikt de jaarlijks vernieuwde gebruiksregels, de jaargeboden, om gemeenschappen met elkaar te vergelijken. Zij volgt de verschillen en overeenkomsten in gebruik en beheer van de gemeint en trekt parallellen tussen de organisatie van het gebruik van de gemeint en de organisatie van het leven binnen de gemeenschap. Dat leidt tot nieuwe inzichten over het gebruik van de gemeenschappelijke gronden. Het maakt ook duidelijk hoe een bestuursstructuur ontstond in de stad en dorpen in Peelland.