In de afgelopen decennia zijn kinderen steeds meer videospellen gaan spelen die realistische vormen van geweld bevatten. Over deze ontwikkeling maken ouders, leraren en hulpverleners zich zorgen. Zij vrezen een versterking van agressief gedrag door de blootstelling aan gewelddadige videospellen.
In Gewelddadige videospellen en agressie wordt aan de hand van theorie, literatuuronderzoek en een experimentele studie bekeken of het spelen van gewelddadige videospellen inderdaad leidt tot agressie. Doordat kinderen het geweld in een videospel zelf uitvoeren wordt vaak aangenomen dat dit eerder leidt tot agressie dan gewelddadige televisie. Maar deze veronderstelling is nooit op deugdelijke wijze direct onderzocht. In deze publicatie doet Hanneke Polman verslag van haar afstudeeronderzoek, waarin zij de effecten van videospellen en televisie op het gedrag van kinderen op directe wijze met elkaar vergeleek.

Hanneke Polman (1981) studeerde in 2004 af als ontwikkelingspsycholoog aan de Universiteit Utrecht. Momenteel werkt zij bij de capaciteitsgroep ontwikkelingspsychologie van deze universiteit aan een promotieonderzoek naar de vormen van agressie die door het spelen van gewelddadige videospellen worden opgeroepen.