Inleiding1 Verdringen en ontkennen2010/2011Het begin 2012Een nacht alleen FamiliedagOppas omaNaar de huisarts?Laat me in mijn waardigheid2013Een avond alleenEen mevrouw die haar familie kwijt isAfscheid van haar autoValincidentenWaar ben ik?2014Zorgen over TinekeAlcohol en dementieNiet meer alleen Snel oud gewordenKookproblemenDe derde persoonHet naar bed gaanContacten met de familieKreta Bezoeken aan de huisartsKorte trip naar Frankrijk Verpleeghuisbehoeftig2015Uit etenEen cruiseLaatste keer naar Griekenland 2 AccepterenEen nacht op de logeerkamerBezoek aan de geriaterZomer 2015Andere akelige symptomenZe kent haar omgeving niet meer Ik heb alzheimerEen afscheidsfeest Ben niets meer waard 3 Het dagelijks leven met Alzheimer 2016ToiletborstelUitstapje Een begrafenisAvondenVerjaardagNachten Tv-kijken Ben je boos?De trouwfotoEen gouden armbandPartnersAutoritjes naar GroningenVaren met de sloepHaar tuinAandoenlijkHet overlijden van een collegaBezoek aan de tandartsIk wil het steeds van je horen 4 Meer zorgEen terugslagOnbewust van haar alzheimerDe thuiszorg Pgb perikelen5 Naar huisTerug naar voorbije tijdenPittig vrouwtje met tasje Het lopen en het valrisicoIk wil naar huis 6 StemmingenAngstenJe moet me niet weggooienFamiliebezoekjesEen aardige meneerSchiet me maar dood2017Heb je haar nog thuis?Het incontinentieprobleemLaatste familiebezoekjePartner en mantelzorger 7 Alzheimer in een vergevorderd stadiumWeer een terugvalTandartsbezoekjesHaar schrijfvermogen Weet ik niet meerProceduresKleinkinderenZomer 2017Een verdrietig einde 8 Gedachten en overpeinzingenHaar alzheimerwereldMogelijke oorzaken9 Complicerende factoren2018Een brandwondDe mantelzorger uitgeschakeldHoe verder10 SlotEen date op het ijsReferenties DankwoordDeze autobiografie gaat over een echtpaar. Beiden zijn arts: hij gynaecoloog, zij anesthesioloog. Na hun beider pensionering openbaren zich bij haar symptomen die wijzen op de ziekte van Alzheimer.Deze autobiografie gaat over een echtpaar. Beiden zijn arts: hij gynaecoloog, zij anesthesioloog. Na hun beider pensionering openbaren zich bij haar symptomen die wijzen op de ziekte van Alzheimer. Ze wil er niets over weten, laat staan een onderzoek ondergaan. Haar toestand is onbespreekbaar: als ze al alzheimer zou hebben, moet haar man maar bij haar weggaan, vindt ze.De partner/mantelzorger probeert haar tegemoet te komen en de aandoening min of meer te negeren. Door vrienden en familie wordt er intussen al wel over gesproken. Een breekpunt is het moment wanneer een familielid haar confronteert met de dementie. Als het zo is, meent ze, zal ze ertegen vechten en laten zien dat ze er goed mee overweg kan. Ze vraagt haar man om haar in elk geval niet te laten opnemen in een 'inrichting' met daarbij de woorden: 'Laat me in mijn waardigheid'.Pas als ze op een morgen ontdekt dat ze alleen geslapen heeft omdat ze de avond tevoren haar echtgenoot niet meer als zodanig herkende en hem niet in haar bed wilde hebben, is ze genegen zich verder te laten nakijken. Dan blijkt dat ze reeds in een soort middenfase van het dementieproces zit. De mantelzorg wordt zwaarder als het proces verder gaat, met valincidenten, incontinentie en sterke cognitieve achteruitgang. Uiteindelijk kan ze niets meer en moet bij alle vitale functies geholpen worden.Het echtpaar krijgt te maken met het CIZ, het pgb, het zorgkantoor en de SVB. Er komt extra hulp ter ontlasting van de partner/mantelzorger. Zij vervlakt steeds meer, toont weinig emotie bij het bezoek van kinderen en kleinkinderen, die ze op een zeker moment niet meer kan benoemen. Ook haar partner en mantelzorger kan ze vaak niet meer plaatsen. En zo is er maar weinig meer van haar persoonlijkheid overgebleven.In korte scènes wordt een beeld gegeven van haar achteruitgang, van haar overgang van een levendige actieve echtgenote naar iemand met een diepe dementie. Hij vindt bij de begeleiding van zijn vrouw veel steun in momenten die zijn vastgelegd in beeldmateriaal van zijn echtgenote: beelden uit een vorig leven waar zij geen weet meer van heeft en die nu voor hem de gelukkige dagen van weleer zijn geworden.Deze autobiografie gaat over een echtpaar. Beiden zijn arts: hij gynaecoloog, zij anesthesioloog. Na hun beider pensionering openbaren zich bij haar symptomen die wijzen op de ziekte van Alzheimer. Ze wil er niets over weten, laat staan een onderzoek ondergaan. Haar toestand is onbespreekbaar: als ze al alzheimer zou hebben, moet haar man maar bij haar weggaan, vindt ze.De partner/mantelzorger probeert haar tegemoet te komen en de aandoening min of meer te negeren. Door vrienden en familie wordt er intussen al wel over gesproken. Een breekpunt is het moment wanneer een familielid haar confronteert met de dementie. Als het zo is, meent ze, zal ze ertegen vechten en laten zien dat ze er goed mee overweg kan. Ze vraagt haar man om haar in elk geval niet te laten opnemen in een 'inrichting' met daarbij de woorden: 'Laat me in mijn waardigheid'.Pas als ze op een morgen ontdekt dat ze alleen geslapen heeft omdat ze de avond tevoren haar echtgenoot niet meer als zodanig herkende en hem niet in haar bed wilde hebben, is ze genegen zich verder te laten nakijken. Dan blijkt dat ze reeds in een soort middenfase van het dementieproces zit. De mantelzorg wordt zwaarder als het proces verder gaat, met valincidenten, incontinentie en sterke cognitieve achteruitgang. Uiteindelijk kan ze niets meer en moet bij alle vitale functies geholpen worden.Het echtpaar krijgt te maken met het CIZ, het pgb, het zorgkantoor en de SVB. Er komt extra hulp ter ontlasting van de partner/mantelzorger. Zij vervlakt steeds meer, toont weinig emotie bij het bezoek van kinderen en kleinkinderen, die ze op een zeker moment niet meer kan benoemen. Ook haar partner en mantelzorger kan ze vaak niet meer plaatsen. En zo is er maar weinig meer van haar persoonlijkheid overgebleven.In korte scènes wordt een beeld gegeven van haar achteruitgang, van haar overgang van een levendige actieve echtgenote naar iemand met een diepe dementie. Hij vindt bij de begeleiding van zijn vrouw veel steun in momenten die zijn vastgelegd in beeldmateriaal van zijn echtgenote: beelden uit een vorig leven waar zij geen weet meer van heeft en die nu voor hem de gelukkige dagen van weleer zijn geworden.