Op de Hollandse kade werd me gevraagd of die hond die ik bij me had, of die Rekel heette. `Dan weten wij wie u bent, zeiden die mensen. Langzaam veranderde de schrijver in een schepping van zijn hond.Baas en hond, twee partijen in een oeroud verbond, samen op weg door het leven. In Het complete Rekelboek zien we Rekel op zijn best en Koos van Zomeren ook: geestig en aangrijpend, lyrisch en beschouwelijk, herkenbaar en volstrekt eigen. Toen Koos van Zomeren eind 2001 in NRC Handelsblad schreef dat Rekel dood was, kreeg hij een stortvloed van reacties. De hond had niet alleen in zijn werk, maar ook in de harten van zijn lezers een eigen plek gevonden.