Delfina Uribe verzamelt een kring van kunstenaars en intellectuelen om zich heen. Haar woning wordt beschouwd als een broeinest van revolutionaire corruptie: zware juwelen, gemakkelijk verdiend geld, lichtzinnige spelen.

Als de Oostenrijkse vluchteling Erich Maria Pistauer op een avond in 1942 dood in haar huis wordt aangetroffen, beweert zij hem nooit te hebben gekend. Alleen de tienjarige Miguel slaat de moord in zijn geheugen op en keert na tientallen jaren in het buitenland naar Mexico terug om de waarheid, die intussen geschiedenis geworden is, te achterhalen. Daarmee betreedt hij een onoverzichtelijk labyrint. Is het een uit de hand gelopen ruzie geweest, een afrekening in het criminele milieu, een wilde actie in de kring van Mexicaanse nazi-collaborateurs? Of een passiemoord die koste wat kost verzwegen moest worden, omwille van het fatsoen?

Net als in Het geluk getrouwd te zijn, slaagt Sergio Pitol erin, zijn personages uit te rusten met een charmant talent voor liegen, wat het onderzoek naar de dode aanzienlijk bemoeilijkt, maar de lezer een groot genoegen bereidt.