'Hoe gaat u het beeld noemen?' vraagt Camille. Ze herinnert zich de avond dat hij haar in een vrolijke bui had opgetild, luid roepend: 'Wat ben je mooi!' 'Enigszins verlegen zegt Rodin: "Je suis belle." Er verschijnt een lachje om Camilles mond en ze kijkt hem schalks aan. 'Je suis belle?' Dat vindt u, door u word ik mooi. Daarom houd ik van u.' 'Zeg dat nog eens, Camille,' vraagt Rodin. 'Ik heb het toch al gezegd?' zegt ze plagend en kust zijn mond. Rodin zucht, hij is smoorverliefd maar Camille is zo onvoorspelbaar in haar gedrag naar hem.