"Mijn moeder staat voor de linnenkast de lakens te tellen. Het zijn hoge stapels, keurig gestreken witte lakens, van onze bedden en die van mijn ouders. Ik sta erbij te kijken en plotseling, ik weet niet wat me bezielt, schreeuw ik tegen haar: ‘Ik wil niet worden zoals jij, ik wil mijn tijd niet verspillen met lakens tellen.’ Ze wordt erg bleek en zegt met harde stem: ‘Jij zult later hetzelfde doen als ik: lakens tellen."Niki's moeder kreeg geen gelijk. Haar opstandige dochter wilde een ander soort leven en dat zij hierin slaagde bewees zij met haar vrolijke Nanafiguren en de fantasierijke Tarottuin in Toscane.