Ds. Joh. Van der Poel was niet alleen binnenzijn eigen kerkverband, de Oud GereformeerdeGemeenten, maar ook daarbuiten een geliefd predikant.Vanwege zijn singuliere gaven, zijn godvruchtigelevenswandel en zijn beminnelijke karakter namhij een grote plaats in onder allen die de bevindelijkegereformeerde leer zijn toegedaan. In deze bundelvan zeven preken behandelt hij het Hogepriesterlijkgebed. Typerend is de ernst waarmee hij de grotegenade voor Gods kinderen tekent, maar evenzeerde indringende waarschuwing waarmee hij allen diebuiten Christus zijn aanspreekt. Hen wijst hij metaandrang en liefdevol op de mogelijkheid van zaligworden door de grote Voorbidder, Christus.