Het lelijke jonge eendje wordt steeds door de andere eenden gebeten, de kippen pikken naar hem en het meisje dat de dieren voert, geeft hem een schop. Verdrietig verdwijnt het eendje in de eenzaamheid van het moeras. Maar na de barre winter ziet hij in het heldere water zijn spiegelbeeld: geen lelijke vogel, maar een prachtige witte zwaan.