Het eiland Curaçao bood Aart G. Broek twintig jaar geborgenheid. In 2001 kwam hij terug naar Nederland. Het nam enkele jaren om weer enigszins vertrouwd te raken met de samenleving waarin hij was geboren en opgegroeid. In de overgang van de ene naar de andere samenleving kwamen hartstocht, liefde en vriendschap onder dwarse druk te staan. Die weerbarstige ervaringen resulteerden in Het lichten van de jaren: een verzameling tedere én toornige gedichten, steevast gedreven en dikwijls uitzonderlijk zinnelijk.

‘Wat een geweldig beeldende woordenschat gebruikt deze dichter. Bij het lezen en herlezen ontstond ontroering door de keuze van woorden en beelden die tot een prachtige symbiose samenvloeien. Het geheel laat een onvergetelijke indruk achter.’
– Elma Lindenbergh, Leiden

‘[Aart,] De spanning die je opbouwt, de verrassingen die je brengt, de misleiding die je bereikt […]. Ja, waardering is hier gewoon op zijn plaats en heeft niets te maken met de eilandelijke beleefdheidsvormen!’ – Carel de Haseth, Curaçao

Aart G. Broek is de auteur van onder meer de essays De terreur van schaamte (2007) en Het zilt van de passaten (2000)

‘De terreur van schaamte is een belangrijk boek dat iedereen is aan te raden die ook maar enigszins geïnteresseerd is in hedendaagse debatten over allochtonen en criminaliteit, nature/nurture-problematiek, de botsing van culturen, of in filosofische vragen op het breukvlak van psychologie en moraal.’ – Tijdschrift voor Filosofie

‘In het Nederlandse taalgebied is er geen ander boek dat zo breed erudiet en goed gedocumenteerd de weg wijst in de Caribische literatuur [als Het zilt van de passaten].’ – Michiel van Kempen