In het eerste deel over Wiebe hebben we kunnen lezen dat hij in een toverwolk terechtgekomen is en vanaf die dag enorm wiebelt. Soms is dat handig, hij hoeft maar tegen een bessenstruik te gaan zitten en de bessen wiebelen zo van de struik af. Maar het wiebelen is vaker heel vervelend. Elke keer wiebelt hij de stoel van zijn bosdwergvriendjes kapot en hij wiebelt ook de hele wintervoorraad uit het hol van de eekhoorns als hij daar op bezoek is. Wiebe wordt er helemaal verdrietig van en besluit een plek te zoeken waar niemand last van zijn gewiebel heeft. Hij klimt in een heel hoge boom en is blij, hier heeft vast niemand last van hem... Maar dan staat er ineens een heel boze Mevrouw Vogel voor hem. Wiebe moet snel wegwezen want haar eieren raken door dat gewiebel helemaal geklutst, straks krijgt ze nog klutskuikens. Maar het is al te laat, net als Wiebe weg wilt gaan breken de twee eieren open en alles wat de kuikens kunnen zeggen is kluts, klutskluts. Mevrouw Vogel wil geen klutskuikens en omdat het Wiebes schuld is mag hij er voor zorgen ook! En weg is Mevrouw Vogel en daar zit Wiebe dan met een nest met klutskuikens... Het is opnieuw een erg humoristisch verhaal geworden. Harald Timmer weet heel goed alle voor- en nadelen van het gewiebel in het verhaal te verweven waardoor het een heel origineel geheel wordt. Hoe verzint iemand het allemaal. De afbeeldingen, eveneens door Harald Timmer gemaakt, zijn geweldig geestig. Het is echt zo'n serie waar jong en oud van blijft genieten. Gelukkig is deel drie Het wiebelmannetje ontmoet de steenbrekertjes al in de maak, dat zal in de tweede helft van 2012 verschijnen. Echt iets om naar uit te kijken!