In de afgelopen halve eeuw is er zoveel in de opvoeding veranderd, dat we het spoor flink zijn kwijtgeraakt.
Opvoeding is een veel minder bepalende factor gebleken in de ontwikkeling van kinderen dan we ooit dachten. Het is zelfs de vraag of we de samenleving nog wel een stap verder brengen door ons met zoveel nadruk op de opvoeding te richten. Hoezo pedagogisch?

Toch wordt er in de verwarrende wereld van het begin van de 21e eeuw meer over opvoeding gesproken dan ooit. We weten dat we niet meer toekunnen met zoeken naar middelen om te bereiken waar het volgens ons naar toe moet. Over de doelen van de opvoeding zijn de meningen te verdeeld. Maar wat misschien wel kan is ons richten op vragen die op het eerste gezicht niets of maar weinig met opvoeding te maken lijken te hebben. Dan blijkt dat het bij bijna alle belangrijke kwesties die voor de toekomst van de samenleving van belang zijn om pedagogisch kwesties gaat.

Zo zijn er grote zorgen over het toegenomen geweld in de samenleving, maar maakt geweld niet onvermijdelijk deel uit van de opvoeding? Bestaat er nog wel zoiets als een kinderlijke leefwereld? Wordt het geen tijd om de kille onderhandelingshuishouding failliet te verklaren? Moeten ouders wel streven naar volledige openheid en bespreekbaarheid?