Dit onderzoek heeft betrekking op Human Resource Management (HRM), een arbeidsmarktinstitutie ontstaan in de beginperiode van de tweede industriële revolutie. De vraag is of HRM als institutie adequaat is voor het oplossen van de vraagstukken van de economie van de 21e eeuw, zeker wanneer de fundamenten van de economie zijn gewijzigd. De belangrijkste wijziging in de grondslag van HRM is dat, als gevolg van het ontstaan van de kenniseconomie, de klassieke scheiding tussen kapitaal en arbeid niet langer houdbaar lijkt. Kennis, in het bijzonder de persoonsgebonden kennis, is namelijk het eigendom van de werkenden. Die verandering heeft vergaande consequenties voor het karakter van de onderneming en zou evenzo consequenties moeten hebben voor HRM.
Aan de hand van zes casestudy's (AkzoNobel, Cordaid, Defensie, KLM, Ministerie van Binnenlandse Zaken en TMC), een analyse van het Linkedin-netwerk HR Community en het volgen van een intervisiegroep van young professionals van de beroepsvereniging voor HRM-adviseurs (NVP) wordt geconcludeerd dat HRM zich (nog) niet bewust is van de veranderde grondslagen en de problemen van de moderne tijd tracht op te lossen met de instrumenten die zijn ontstaan in de vorige ee