'Ik red me wel' is één van de eerste zinnen die Herbert leert in Franstalig België en het wordt het motto van Herbert en Marjolein terwijl hun wereld verpulverd. Een wereld die wordt gedomineerd door leugens, liefde en woede. Een wereld waarin hij de schijn weet op te houden, door het kleine dorpje vlakbij Namen kuiert en vrolijk fluitend boodschappen doet bij in dat kleine dorpswinkeltje om de hoek. Maar hun dagelijkse boodschappen liggen niet bij Chantal in het winkeltje en ze worden niet afgerekend met alleen maar Belgische Francs. In Brussel worden ze heel anders afgerekend. Machteloos moet Herbert toekijken hoe alles wegglijdt, maar net als het lijkt alsof alles kapot is en niets meer kán, gloort er hoop aan de horizon