Wie zuiverheid wil scheppen, moet vuile handen maken. Schone handen hou je alleen door niet in te grijpen. Daniël, de ik-figuur van de roman Impasto heeft een verleden als diplomaat van zich afgeschud om zich te wijden aan de schilderkunst. Daar krijg je letterlijk vuile handen van. Die kreeg hij niet als diplomaat. Zelfs niet toen hij in de jaren '90 naar het belegerde Sarajevo werd gestuurd. Als waarnemer slechts, want Den Haag hield de handen liever schoon dan dat het de stad redde. Tien jaar na die missie meldt het verleden zich ineens in zijn atelier. In de persoon van de joodse vrouw die hij destijds in Sarajevo ontmoette en tot wie hij zich sterk aangetrokken voelde. Na een douche en de mededeling nog iets te moeten regelen, rent ze weer weg. Op straat wordt ze geschept door een auto. Zonder bij kennis te zijn gekomen sterft Miryam. In haar kleren heeft Daniël een revolver gevonden. De Inlichtingendienst is nieuwsgierig en laat doorschemeren dat Miryam voor de dienst heeft gewerkt. Kan haar dood dan nog toeval zijn? Deed zij meer dan hulpgoederen verdelen? In een opwelling keert Daniël teug naar Sarajevo, om daarachter te komen en ook uit schuldgevoel misschien. Ingrediënten voor een spionage-thriller, zo lijkt het. Maar dat is Impasto niet, zij het dat Harman Nielsen graag de stijlmiddelen van dat genre toepast. Nielsen beoefende eerder het fantasy- en sf-genre, vandaar. Impasto is een roman. Over het zoeken naar zuiverheid in omstandigheden die geen zuiverheid toelaten. Wie Sarajevo wilde redden moest vuile handen maken. Om hulpgoederen op de juiste plek te krijgen moest worden omgekocht. Om de stad te verdedigen moesten milities worden bewapend. Wapens konden alleen met illegale middelen worden verkregen, want de staten die cynisch toekeken hielden strak aan hun embargo vast. En 'dus' was er geen andere weg dan ze te financieren met heroïnesmokkel. Maar wie Beëlzebub binnenhaalt om de duivel te verdrijven, weet dat hij offers zal moeten brengen om ook hem weer kwijt te kunnen raken. Bidt Miryam daarom tot haar eigen klaagmuur in een kapotgeschoten flatgebouw? In flashbacks schildert Nielsen het leven in de belegerde stad. Met zijn no-go area's, waar snipers iedereen onder vuur nemen. Hoe weet je of een straat veilig is? Kijk naar de gevels. Zitten daar op borsthoogte kogelgaten in? Wegwezen, want die straat ligt in het schootsveld van de sluipschutters op de berghellingen. Waarom worden de VN-auto's zo vaak gewassen, terwijl water toch zo schaars is? Omdat ze zonder duidelijk zichtbaar VN-embleem een gewild doelwit zijn. Waarom doen diie diplomaten niks? Omdat doden niet, maar een diplomatiek incidentje wel promoties in gevaar brengen. Is Daniëls zoektocht naar de werkelijke Miryam ook een louterende reis? Er wordt heel wat gewassen en gebaad in Impasto en de kunst lijkt hem verlossing te brengen. Toch lijkt een goed gelukt portret een karige erfenis van een raadselachtig leven, dat tweemaal de strijd om zuiverheid verloor. Tweemaal, dat klinkt ook als een raadsel. Wie dat opgelost wil zien, moet deze vlot geschreven roman lezen.