Liesbeth Ulijn kiest in haar gedichten concrete invalshoekenom het leven van commentaar te voorzien.Het genieten van de natuur, van kunst en vanmensen geeft glans aan het leven. Ze laat ook deworsteling zien met verdriet en rouw, die onontkoombaaren levenslang kunnen zijn. Ze vraagt zichals dichter af, wat je kunt overbrengen met poëzieen wat niet. Vast staat voor haar dat verbeelding enspelen met taal het leven kleurrijker maken. Op tijdbuiten spelen ook.Sinds Liesbeth Ulijn in 1997 met haar eerste vijf gedichtenooit tweede werd bij de zomereditie vande Nijmeegse Literatuurprijs voor poëzie, houdt zezich bezig met het schrijven van gedichten.In 2007 debuteerde ze met de windhapper (uitgeverijKontrast). In 2013 verscheen bij Roelants onder deboom die er voor is, met tekeningen van beeldendkunstenaar Frans Drummen. Ulijn heeft ook poëziegeschreven bij werk van beeldend kunstenaars.Jarenlang was ze redactielid van het literaire tijdschriftpoëziepuntgl en ze is als vrijwilliger werkzaambij het Poëziecentrum Nederland. Onlangswerd haar gedicht 'de wandelgids' prachtig gematerialiseerdonder De Zwarte Brug bij Moen, België.Liesbeth Ulijn (1950) is geboren in Oss en woont sinds1969 in Nijmegen. Ze is getrouwd, heeft een zoon, eendochter en een kleinkindertweeling. Ze heeft in het onderwijsgewerkt, onder meer als docente sociologie.