Dag Metje, Mijn vrouw las mij uit Jantina een passage voor. De scene waar zij de foto van een andere vrouw in zijn portefeuille vond. Hoe je daar over een beschrijving geeft is fenomenaal ! Heel beeldend ! Je voelt en ziet het gebeuren. Dat is zoals literatuur wil zijn, Overdracht in taal zònder te vervallen in woordschijterij. Dimitri Verhulst is aan woordgebruik niks te veel. Geen versieringen die afleiden van de psychische leegte die zijn hoofdperso(o)n(en) kenmerkt. Terwijl bijvoorbeeld een Willem Brakman prachtige lange mooie zinnen fabriceerde die geen enkel zin betekende ! En waar Dimitri Verhulst voelbaar een psychiater is die doordringt in de leegte en dat weet over te dragen, Géén foto die in het ochtendlicht is vervaagd en dáármee de primaire jaloezie die het beeld van die andere vrouw in haar realisme er van had opgeroepen. Verdwijnt en weer verschijnt in alle hevigheid. Geen woord teveel of te weinig. Prachtig zijn hier gevoelend verbeeld in taal, Een prachtig boek heb je geschreven En dat voor een meisje die opgegroeid is in een wereld van :"Dit mag niet ! Dat mag niet ! Dit mag niet ! Dat mag Niet ! (bis) (bis) ........ Een maatschappelijke indoctrinatie die als een hersenspoeling geen vraag beantwoordde maar uit verboden bestond. Maar bij jou het gevoel opriep dat in 'Dit mag niet' en 'Dat mag niet' jouw vrijheid lag om je gevoelswereld te ontwikkelen. Je stak de grens over van dit mag niet en dat mag niet. Ontdekte een andere gevoelswereld. De andere kant van wat wel mocht. En je ontdekte ook dat die twee met elkaar in het ochtendlicht vervaagden. In JANTINA geef je blijk van een hoge mate van gevoelsontwikkeling ! Wat een geluk dat je jezelf gevonden hebt als Schrijfster ( KUNSTENARES )! Rudolph Booth Vul hier uw nieuwe recensietekst in.