Karakters van Martijn Koolhoven worden wat de dichter eruit naar voren haalt.
Hij doet de B bollen als een zachte kus en de C krullen als een maantje waar een clown in klimt, terwijl wij gewone stervelingen er slechts eenvoudige letters in zien.
Zo weet de dichter schoonheid te vinden in wat wij als een eenvoudig technisch hulpmiddel zien, goed om onze platte gedachten te beschrijven. Het dichterlijke zit niet precies in het rijm of metrum, maar in de combinatie van woorden en zinnen, die samen iets in ons gemoed doen resoneren.
De gedichten van Martijn Koolhoven zijn klassiek zonder pretentie, tijdloos zonder seizoen of jaar, klankvol zonder orgel.