‘Het zal mijn katterigheid wel zijn, maar ik geloof niet dat ikoud zal worden. Waar leef ik voor? Hetzelfde nutteloze gevoelals toen ik in dienst was, maar veel erger, want nu ben ik alleen.Niemand kan het iets schelen of ik leef of niet leef,’ schreefRemco Campert in 1969. Overal in het werk van Remco Campertfigureren katten en katers. Spinnend op schoot, verlorengeraakt in de binnentuin, symbolisch met de kolder in hun kop.Al in zijn allereerste verhalenbundel duikt een kat op: de katerGerrit die kan spreken, ‘wat erg hinderlijk was’.Veel hinderlijker nog zijn die andere katers: die na een avondstevig doordrinken. ‘Omdat ik het vorige avond laat had gemaakt,werd ik donderdag wakker met het gevoel dat ze memaar het beste in een oud karpet konden rollen.’Campert is specialist in beide, de katten en de katers. De kattenzijn autonoom als hijzelf en kat en mens zijn onlosmakelijk metelkaar verbonden, zoals de poes uit Dagboek van een poes aantoont:‘Ik ben zijn levende wekker. Als hij mij niet had, zou hijmisschien wel altijd in bed blijven liggen.’