‘Zonder roken bij mij geen poëzie. Het mag ook andersom zijn. Als poëzie een gevolg van of een aanleiding tot roken is, dan is het geen knip voor de snotterende rokersneus waard. Maar wat is poëzie?’ Dat is wat Remco Campert in deze bundel onderzoekt. Trefzeker leidt hij zijn lezers naar het mooiste wat er is, en dat is veel, want Campert is een onstuimig lezer. ‘Een paar dagen lang kan ik ook wel zonder, maar dan betrap ik me er toch opeens op dat ik met mijn hand in de boekenkast sta.’

Er is een moment waarop je een gedicht loslaat of hetlaat jou los. Nu moet het zelf zijn weg vinden. Dapperdobbert het op zee. Of het zeewaardig is, weet de dichterniet. Toen hij merkte dat hij er niet mee verder kon – dewoorden weigerden dienst – verliet het hem. Was dathet juiste moment? Muze zal het weten.